O’nsuz Yaşamak…

Pembe köşkün perili kızı diye
Geceler boyu sarılmışım,
yarattığım kederlere…
Hayal bile değilken
adına sonsuzluk demişim,
fani ümitlere…
Mecnun gibi severim diye
Leyla kaftanını giydirmişim,
bigane değerlere…
Cinnetimmiş meğer
cennetim dediğim sine…
Kabahatim büyüktür;
aşkı dönülmez kılmışım,
dönülüyormuş meğer sonunda
onursuz esirlere…
Binlerce defa yazmayacağıma,
yeminler etsem de yine,
yine yazıyorum kahırla işte.
İstemiyorum derken bile;
ne kadar çok istediğimi tekrarlıyorum kendi kendime…
Tutabilsem biliyorum ki kurtulacağım,
Öyle bir tutku ki bu sığmıyor avuçlarıma ,
öyle kıpır kıpır ki tıpkı senin gibi…
sana benziyor, senin gözlerin gibi…
Allah aşkına biliyorsan nasıl çıkılacağını,
sen çık, uzaklaş bu gönülden…
Aczim karşısında kendimden utanıyorum.
Benliği kaybolmuş zavallı …
Kendimi kimliksiz hissediyorum.
Esaretin bu kadarı onuruma dokunuyor.
Ama o kadar zor ki;
zincirleri kırmak,
zifiri karanlığından hayata tutunmak,
kalbimden dudaklarıma getiremediğim sevgini anlatmak.
o kadar zor ki;
O’nsuz yaşamak…

Orhan ÇİMEN

 

Bu yazı Genel kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.