Bir zamanlar…
seninle baş başa kalmayı ne kadar çok isterdim…
dizlerimde dağıttığın saçlarını okşarken
senin için yazdığım şiirleri,
susuzluktan çatlayan dudaklarına
değen su zerrecikleri gibi
kalbine bırakmayı ne kadar çok isterdim…
Her şiirin sevdalı hikayesini
bir masal gibi kulaklarına
fısıldamayı ne kadar çok isterdim.
Bildiğim bütün sevgi sözcüklerini
tesbih taneleri gibi
adınla birlikte dize dize
sonsuz
zikretmeyi ne kadar çok isterdim.
Bir zamanlar
açmamış goncam diye sevdiğim seni,
ellerinde tuttuğun kır çiçekleri gibi
nefesini,
koklamayı ne kadar çok isterdim…
Güzel gözlerinde;
cennet bahçelerini
aydınlatan, ilahi aşkını görebilmek için
seni seyretmeyi
sana bakmayı ne kadar çok isterdim…
Hatırlar mısın sen
bir zamanlar…
titrettiğin ellerimle,
baktığında korkan bir kuş misali
çırpınan kalbimle,
hani o çok uzaklara gittiğinde
kavuşma heyecanınla,
Mecnunun olmayı ne kadar çok isterdim…
Üç vakitte bitti…
Nasıl?
Asılı kaldı yıldızlar;
şaşkın…
Burçlar;
anlamsız bakışıyorlar…
Nerede diyorlar senin için;
kehanetler…
Rüyalar;
anlaşılmazmış diye terk ediyorlar…
Bir zamanlar;
kalıyorlar daha çok gerilerde…
Hülyalar;
kalbimin en derinlerinde
saklanan aşkın ve sen;
bilmiyorum neden kalıyorlar
Hâlâ mazilerde…
Orhan ÇİMEN