Bir tebessümün;
açtırıyor kardelenleri
açelya yaprakları gibi hep canlı,
taşıyor beni yeni umutlara…
tutunduğum gizeminle
taze kalan tutkularım,
o kısacık sevinçlerim
hayat buluyor bakışlarında…
güzel yüzünün hicranındayken
dağılmış saçların;
dayanılmaz arzularla yeniden
bağlıyor seni bana tüm şuhluğunla
işte o an öyle bir esinti görüyorum ki ay yüzünde
diz çökmek istiyorum heyecanla önünde
ama sonra bakıyorum;
yine bir akşam üstü
karışıyorsun karanlıklara;
koşarak ve anlaşılmaz korkuyla…
arkandan bakakalıyorum;
kırılmış, şaşkın ve üzgün…
Ve gecelerdeyim tek başıma,
dostum uykuyla baş başa…
Seni bana soruyor,
çaresiz ve suskun halimden anlıyor;
biliyor ki yine yoksun sen…
Derken ben ona, o bana bakıyor…
Gecenin ilerleyen saatlerinde
söylenerek odayı terk ediyor,
anlıyorum ki seni aramaya çıkıyor,
ve gün doğmak üzere,
uyku kapımı çalıyor…
kim bilir hangi korku sokaklarından geçti
kızarmış, kan oturmuş gözlerle bana bakıyor,
gecelerin koynundan çıkarıp aldığı
çırılçıplak halinle seni,
tebessümle kollarıma bırakıyor…
sarılıyorum sana,
önce koklayamadığım saçlarını okşuyor,
sonra sıcaklığında, dalıyorum uykuya…
Galiba sensizlik ve bitmeyecek hiç bu rüya…
Orhan ÇİMEN