Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Mevlana mı Yunus mu rehberin, ayet ise düsturun ayırmadan insanı öyle seveceksin belli ki değil fıtratın mihenktir görünen nezaketin aldatma sanatın dilde poza gönülde riyaya koşuyor meylin… Orhan Çimen

Hercai leylası bir aşkın gölgesini düşürdün üzerime aklı aldın nârına âşinâ pervâne eyledin, sarayların ısırgan, ipek yüzlü kızı son fasıla yürü istedin, güvercin kanatlarında buluşma arzuları vedalaşmadan toprağa gömüldüler, estirdiğin matem rüzgarlarıyla gök kubbede turnalar semahta ağıtlar içinde yasa büründüler, … Okumaya devam et →

Önünde diz çökmüşüm aşkının rahle i tedrisatında yudum yudum içmişim hüznünü bir define aramışım derin kuyularda su yüzlü güzel yüzünün Leyla diye serabına sığınmışım kaybolduğum ıssız vahalarda adını yazmışım Samanyolu’na yüreğimden habersiz haline ağlıyorum zamanın ihanetine kıvranarak anlatıyor heceler çığlıklar … Okumaya devam et →

Gül kokulu hicranım buyruğuna almıştın gururumu sana inat düşlerim getiriyor her akşam ab-ı hayat yüzünü yakıcı güzelliğinin ışığı aydınlatıyor ruhumu sarıldığımda bir başkalık var diyorum inceliğinde güvercin kadar narin ve kıvrak dolu dolu kadınsın eşsizsin bütün kadınların içinde buluştuğumuz varoluş … Okumaya devam et →

Bir akşamın getirdikleri… Akşamdı siyahlar içinde bir gül-i rânâ büyülü goncalar yeşermişti bakışlarında namelere eşlik eden dudakları davetkârdı oynaşan omuzları, uzaktan bakışları ışıltılı bir sevdanın kapısız zindanına çekiyordu kelepçeler takıldı ruhuma sihirli akşamın yıllar sürecek esaretinden bihaber koşmak, kalbine sokularak … Okumaya devam et →