Öyle geçti ki zaman anne;
Sesindeki o yumuşak sabrı,
Fedakar yorgun bedeninin sessiz çığlığını;
Şimdi… yeni anlıyorum anne.
Ayrılığın sanki yüzyıl oldu anne;
Kokunu özlüyorum…
İsmimi hiç kimse senin gibi söyleyemiyor…
Sesini özlüyorum anne …
Kucağında kim bilir kaç zaman uykusuz…
Dizinde uyumak istiyorum anne…
Şefkatli kollarında hep taşıdığın bedenimi…
Sana sokulmak, ak saçlarını okşamak…
Beni sinene almanı istiyorum anne…
Orhan Gazi, 29 Ağustos 2012
Hicranınla zikrediyorum her gün adını binlerce defa…
Erenlerden oldum sayende… tutuyorum ellerinden,
Yükseliyoruz birlikte sonsuzluk semalarına,
Tavaf ediyoruz yıldızları, yol soruyoruz meleklerden…
Yıldızlar arkadaşınmış meğer bilmiyordum…
Karşılıyorlar eğilerek seni hizmetkârların,
Adını taç yapmışlar başlarına melekler…
Dillerine ezber… sonsuzluk prensesi diyorlar…
Adını öyle ezgilerle bezemişler ki senin…
Aydınlatıyor semaları… ney eşliğinde…
Raks ediyorlar etrafında melekler senin…
Bakıyorum ay… gülümsüyor… ışığı yüzünde…
Semalarda burçların melikesi yapıyorlar seni,
Dindirip acıları, mutluluk dağıtıyorsun…
Sevenlerin kalbine yakıyorsun aşk ateşini…
Ve kayboluyorum ben sonsuzlukta…
Tutuşturduğun aşk ateşinin harında…
Orhan ÇİMEN
Fermanını yazdın,
buyruğun asıldı boynuma…
Söz verdik bir kere ferman bu,
boynumuz kıldan ince…
Ey gönlüm! ferman geldi,
vazgeçiyoruz yardan…
“Gönül ferman dinlemez ki!”
vazgeçilir mi yardan…
Fermandan mı gönülden mi geçelim,
yoksa sözden mi…
hangisi doğru olan ki…
Bir kere öğrenmişiz;
“Söz namusdur!” ilkesini…
Elçiler gönderelim yare,
melekleri yapalım gönüle eş …
Söze sadakati ediyorum arkadaş…
kararından dönmüyor yar nafile…
Gitti gönül yarin peşine,
kaldım ortada yalnızım sözümle…
Ağlıyor gözlerim, acı içinde inliyor kalbim
Ey kaderim! seni kime şikayet edeyim…
İnsaf eyle, yar mı olacak benim kederim…
Yar; aşktır, sevgidir, inançtır.
Yüreğinde sema vecde gelir.
Melekler onun gönül yoldaşıdır.
Yarim: önündeyim, başım eğik sana,
Verdim bir kere söz nasıl dönerim sana,
Lakin gönül vazgeçmiyor,
nasıl anlatırım bunu sana,
Ayrılık dedin geldi fermanın,
Sana sözüm yok kaderimedir isyanım,
seni gönlümle başbaşa bıraktım çaresizim…
Baktım herkes gidiyor kendi yoluna…
Yok mu yoldaş olacak bu kuluna,
Söz dedik yoksa geldik mi yolun sonuna…
Yar olmadan devam edilmez ki,
bu hayat yoluna…
Kıyametler kopacak,
hissediyorum çok yakında…
Topladım ne varsa sana ait hatıra…
Bir zamanlar kalbime koyduğun,
umutlarıma;
Veda ediyorum sevgili yar,
sana ve her şeye, artık elveda…
Orhan ÇİMEN
Her gün yeminler ediyorum…
seni terketmeye,
Her gün yeniden başlıyorum,
seni daha çok sevmeye…
ah ediyorum sana,
beni çaresiz bıraktığına,
dualar ediyorum sana,
tutunmuşum bir kere varlığına…
öfkeye sarılmışsın sen yar gibi,
gonca güle yakışmıyor ki…
görmüşüz biz hep melek seni…
seviyoruz, şaşkın ve derbeder
yanlışımız, kusurumuz elbette var
sen sinesin… sen ki yar
sen olamazsın zalim yar…
çatma kaşlarını ne olur,
hüzün veriyorsun elem dolu ruhuma…
sardın dermansız derdi başımıza
çaresizim, inanki muhtacım sana
Orhan Çimen
Yokluğunda kayboldum arka sokaklardayım,
Neydi bu? Cinnet mi? anlayamadım…
Sardı dört bir yanımı alevler yanıyor ruhum,
Kalbim yangın yerine dönmüş, kaçamıyorum…
Açtım bir kere gönlümü sana
Nafile… pişmanım ama,
Yetti artık çare sende değil aşkında,
Elveda demiyorum ancak yakınım ona…
Her gecenin vardır bir sabahı…
Aşk acısından kuruyan göz pınarları…
Yelken açarken yeni sevgilere
Gönül bu ya… bulacaktır elbette…
Sığınacak bir başka limanı…
Orhan Çimen