Nedir bu senden gelen sesler
şu göz alıcı ışıklar?
Dilime ismini,
geceler boyu
rüyalarıma
cismini getiren
sihrini,
çaresizliğim sahiplenmiş,
sevgi denilen;
bildiğimi zannettiğim
bilmediğime,
hilafı hakikate tutunmuşum,
kimdim, neydim?
Nol’dum? Derken,
Sende kayboldum…
Orhan Çimen
Gönlümü kanatlandırıp uçuran
beyaz güvercin,
baharla gelen müjdesin
boyun eğdiğim kadın
bitiremediğim hayal
kalbe doğan sevinçsin
hayatıma girmiş
en güzel dünya;
özlemin
deli dalgalar gibi
vuruyor gönlümü,
ruhum yorgun, aşkla bakıyor yüzüne
sendeki sakin koyları istiyor,
geceler boyu yaptığım yakarışlarım;
ıslak kumlara yazılmış hikâyeler gibi
dalgalara karışıyor
kayboluyor karanlıklarda…
Büyülü nazarın,
getiriyor götürmüyor ruhumdaki gelgitleri
umut; dilek kapısı
eşiği yastığım
yorganım olsa rüzgarın
yatıp kalsam
bitmese binbir gece hayalin…
Orhan Çimen
Her gidişin zamansız,
hep acı veriyor
öylesine amansız,
alamadığım nefes gibisin
anlatamıyorum kendime yokluğunu,
kaybedeceğim korkuları
daraltıyor ruhumu,
dünyanın sonu,
hayat bitecek
kaygısı bekliyor kapıları…
Hele sonrasında?
Adını tarif edemediğim
girdabın içinde dönüp duruyorum,
anlamı kayboluyor bütün dileklerimin
geceler kabusa dönüyor
koskoca bir boşluktayım,
bedenle ruh ayrılıyor birbirinden
yarını olacak mı?
Diye, soruyorum kendime;
Sen olmadan zamanın…
Orhan Çimen
Bir güneşsin sen,
ay ışığısın karanlıkların,
en güzel yıllarımın taze baharısın…
Nur’sun
bir dünyasın sen
gül bahçelerinin tacısın
gözlerin ceylan
rüyaların süsü
talihimsin
en güzel yıllarımın taze baharısın…
Kaş çatışın,
öfken var ya!
Leyla’sın o zaman,
sen yarsın,
açtım acılarımı,
tüm sırlarımı,
hüzünlerimi,
büyük aşkımı;
sebepsiz değil sana aşık olmak…
Uykusuz gecelerde acı çekmek,
seni sevmek,
sana bağlanmak,
köle olmak sana,
öyle güzelsin ki;
sebepsiz değil sana aşık olmak…
Orhan Çimen