Söylendi artık bütün sözler…
gelmiyorsun,
çaresiz talip oldum sensizlik azabına…
topladım kırılmış bütün hayallerimi,
sesin ve nefesin olmadan,
söz verdiğim gibi işte bak,
sensiz ve yalnız yürüyorum…
zorluyorum ruhumu hicranında,
baksın diye uzakta olsan da
sana gelmeden daha
o sizin arka sokaklarda…
donup kalıyor zavallı ruhum soğukluğunda,
gözlerim can atıyor bu defa,
heyecanla çıkıyorlar yuvalarından,
ama korkuyor bakışlarım;
saklanıyorlar,
o karanlık, o anlaşılmaz gazabından…
giderek uzaklaşıyorum,
bir zamanlar var olan
kar tanesi umutlarımdan…
şimdi yaşamak;
olmadığın yerlerde nefes almaksa;
yakın olmak için Azrail’e,
sokuluyorum! korkuyla da olsa…
sen yoksun ya kalmadı gücüm,
yok takatim;
hiç konuşmadan, uğraşmadan
istiyorum ruhumla hemen tanışsa…
ama önce ona yakarsam;
kıyamete kadar seni bekleyeceğimi söyleyebilsem
kırılmış hayallerimi sakladığım kalbime,
hiç dokunmasa…
ve bir dilek dilesem ondan;
hani sana sıkıca sarılmıştım ya
işte o zaman verdiğin sıcaklığını,
ve yanaklarına değdirdiğim ilk buseyi,
götürsem senden bir hatıra olarak,
saklayabilsem yanımda…
meleğin kabul eder mi?…
Orhan ÇİMEN