Nefesim olan adını
meşgulüm inkârla…
Her gece hayalinle
hevesle baş koyduğum
yastıklar bile,
çabuk alıştılar yokluğuna…
Dokunduğum her tende
adını fısıldarken,
çoktan veda ettim ipek dediğim tenine…
Hele o kokun var ya sevdalandıran
öyle çabuk uçup gitti ki hayatımdan…
Öfke, şiddet yazan;
sustu cinnet kalemlerin…
Varlığın,
yokluğun hiç fark etmiyor,
oldun çok sıradan…
Öylesine bir gurur konmuştu ki avuçlarına,
kulaklarıma inanamadım
ağzından çıkardıklarına…
Eller avuçlarda,
ne kadar kolaymış,
yazdırmak tene name,
sonrasında ayak üstü
iştiha ile yaslanmak yad ellere,
Bozuk paradan daha çok harcadığın değere,
şaşırdım sahiplenene,
ama bekliyorum; yanacaksın mutlak ateşine…
Başrolde soyunma merakına,
olmaman gereken mutluluk fotoğrafında,
o deklanşör ustalığına?
Bak! Ruhun tam da işte orada…
Orhan ÇİMEN