İçimde yaşıyorum…

Sen aklımdayken ben kayboluyorum
konuşamıyorum bir kuş kadar ürkek
saklandım, Seni, içimde yaşıyorum
Sana dair ne varsa biriktiriyorum;
bir bakış, bir ses
bakıyorum,
öfkelerin, kavgaların
en fazla yer tutan…
Dönüyorum şimdilere
serap gibisin
şaşırtan, yumuşak,
asil, munis halin…

Orhan Çimen

Genel kategorisine gönderildi | Yorum bırakın

Sen olmadan…

Sen olmadan
körebe oynar gibiyim
gözlerim karanlıklarda
her bir boşluğa el uzatıyorum…
Senden uzaklaşmış ruhum;
kabristan sessizliğinin ürpertili
o donduran halini yaşıyor,
Seni düşünmeden;
kalbe hükmeden
aklı uzaklaştıran
gözleri kör eden
duyguları yazmayı deniyorum;
bilmediğim bir dil sınavındayım sanki
yetenekleri sıfırlanmış zihnim; zembereği boşalmış saate benziyor,
kelimeler tövbeli, öfke dolu
bir türlü yan yana gelmiyor…
Anlamalısın;
kitaplardaki sultanı, ahengi,
her halini seslendiriyor
dilimdeki nirengi
dizelerdeki her bir inilti
kalbimin bütün yakarışları
varlığınadır,
armağansın bana
aşkın saltanatı…

Orhan Çimen

Genel kategorisine gönderildi | Yorum bırakın

Aşk diyorlar…

Özlem acıların öylesine derinlerdeki;
dudaklarıma tek kelam ulaşmıyor,
konuşamıyorum,
yutkunduğum kelimeler
sessiz kalp ağrıları oluyor,
inliyorum…
Ne olur bigâne kal
her nazara bin ah! Çekiyorum
kaybetmek korkusu hiç bitmiyor
zaman yokluğunda öyle uzuyor ki;
can tenden uzaklaşıyor
kendi matemimi yaşıyorum…
Mazi olmuyor Senli yıllar
hep taptaze yediveren gül,
aşk diyorlar yazılanlara
adın verilmiş bütün zamanlara
sığmıyorsun
binbir halinle kitaplara…
Sen hayatsın
ışığısın dünyanın;
ay’sın,
güneşsin,
kaybolduğumda sığındığım yıldız,
yaşadığım yegâne gerçeksin…

Orhan Çimen

Genel kategorisine gönderildi | Yorum bırakın

Kıvılcım…

Kaç yıl oldu?
Derin uykuda geceler;
sabahı hiç görmedi,
karanlıkları, siyahı sevdirdi
vakitler ayıramadı
senli sensiz zamanı…

Kaç yıl oldu kıvılcımına
küllenmedi
aşkta nâr
satırlarda kor
yüreğime lav olup aktı…

Orhan Çimen

Genel kategorisine gönderildi | Yorum bırakın

Gelgitler

Göz kamaştıran ışığın çekti beni,
sarıldığımda
kıvılcımıyla çarpıldım
her defasında biter dedim
kör etti gözlerimi
aklımın da rehin alındığını anladığımda
melekler uykusuz gecelerde aşkı fısıldadılar…
Dönüşü olmayan,
gitmekle bitmeyen bir yolculuk başladı,
çok tuhaf! Yolların hiç biri birine benzemiyor
düşler, hayaller taze umutlara koşarken
her adımda bilmediğim yeni kayboluşlar yaşanıyor
ruhum gelgitlerde
hayat bir muammaya dönüyor…

Orhan Çimen

Genel kategorisine gönderildi | Yorum bırakın