Görmemiş gözlerimiz…

Olmayınca olamıyor
kalem tutmuyor eller
ses yok söz kalmıyor söylenecek
kalp yolları ıssız,
sakin sessiz
biraz dalgın,
arkama bakmadan,
aklımla yan yanayım,
o da anlamış görünüyor
itiraf etmese de
koşulsuz gelecek esareti
baş önünde eğilmiş,
mahcup,
aldanmışlığın hiddeti var
gizliyor belli ki çok şaşkın…
İnanılmaz bir yolculuğu katmışız hayatımıza,
hayalden de öteymiş kurduklarımız,
öylesine saf ve öylesine derin,
bir dünya yaratmışız
görmemiş gözlerimiz
esrarengiz oyuncunun oyunlarına
inançla sarılmışız meğer…

Orhan Çimen

Genel kategorisine gönderildi | Yorum bırakın

Değişmedi…

Dün ile bu gün hiç değişmedi
dün onlar vardı
bu gün de onlara benzeyenlerle çoğunluk oldunuz
sözcükleriniz kalpleri,
beden diliniz ruhları incitiyor…

Orhan Çimen

Genel kategorisine gönderildi | Yorum bırakın

Seninle hayatım…

Bütün inkar sokaklarına koşuyorum
saklanıyorum sensizliğe
yüzünü karanlıklara atıyorum
yıldızsız semaların dostu oluyorsun…

Adına ayrılık mesafeleri diyorum
kokunu yollarda hapsedip
unutmak için sarhoşun oluyorum,
derbeder kaybolduğum gecelerde
yıldızım oluyorsun…

Dargınlıklara hep dost diyorum
görmesinler diye falcılara
rüşvetler sıkıştırıyorum
fincanlarda çıkıyorsun
umudum oluyorsun…

Susuyorum anmamak için adını
atıyorum uykumdan rüyalarını
yalnızlığa inat gece sıcaklığını
bırakıyorum hicranın koynuna
aşkına yanılan sevgili oluyorsun…

Yürürken estirdiğin rüzgarını
sıkıca avuçlarımda tutuyorum
olmadığın her günün
ayak izlerini kıskanıyorum
yokluğunda yandığım
kor ateşim oluyorsun…

Orhan Çimen

Genel kategorisine gönderildi | Yorum bırakın

Uyku yorgunuyum…

Dünü evveli yâd ediyorum
yarınlar yok
bu gün silinmiş umutlardan
hayat uçsuz bir boşluk
hayallerin bütün renkleri yok olmuş…
Bitiremiyorum
ruhlar karşılaşıyor
rüyalarda yazılıyor mektupların
Mor ceketinle beyaz kazağın
hep yarı uyur, yarı uyanık
uyandığımda can yakıyor
unuttuğum sözlerin…
Uyku yorgunuyum
sabahlara kadar sürüyor serhoş halim…

Orhan Çimen

Genel kategorisine gönderildi | Yorum bırakın

Berceste…

Ne alacasında
ne zifirinde karanlığın
ayrılmıyor
kuşlukta da
zihnimin bütün duraklarında
hayalin,
koşuyorlar dizelere;
kaşın, gözün
saçların, dudakların
sihirli adımların
sesindeki heyecanın…

Düşlere düşüyor ateşin;
al ötesi kırmızı
yakıyor,
ardından
yüzüne doluyor gülün asaleti
mahcup halin
goncadaki gizem
aklı alıyor
ayıramıyorum birbirinden
berceste;
ateş de Sen
gül de Sen…

Orhan Çimen

Genel kategorisine gönderildi | Yorum bırakın