Orhan ÇİMEN

Nedendir bilmiyorum
gerçek bir sevdaymış çıkmadı hiç aklımdan
tuttu ruhumu aldı götürdü
Şahı Cihanın ülkesine,
sonsuza kadar sürecek
bir aşkın hikayesine
gök yüzüne kucak açmış
yakarışların seslerini duydum
geceler boyu yokluğunda…
Tac Mahal dedi durdu gönlüm,
bulutlar refakat ettiler
Seni, beni taşıdılar
mehtaptan daha ışıltılı
kubbenin yükselen minareleri arasına
güzel yüzün misafiriydi semanın
sonra sahibi dediler
işte aşkı hümayunu
her gece bir asır oldu
Tac Mahal’de,
inceden inceye üflenen ney
ayrılıktaki hüznü
vuslatın kıyamete diyor
neyzen seslenirken
ah ediyor, kalbe düşen ateş
Sen diyor narına,
yakıp kavuruyor
Tac Mahal’de
nedendir bilmiyorum
geceler bu kadar uzun oldu İzmir’de
hayal ötesi sevdayı, Seni
ayrılıktaki  vuslat
sanki Seninle Tac Mahal’e
taşıdı geceleri
cennetin kapısı
gözlerini gördü gönlüm
sahibi dediler;
Mümtaz Mahal Sana,
tuttu ruhumu, aldı götürdü
Şahı Cihanın ülkesine
sonsuza kadar sürecek
bir aşkın hikayesine
gök yüzüne kucak açmış
yakarışların seslerini duydum
geceler boyu yokluğunda…

Orhan Çimen

20 Mayıs 2016, İzmir

Kahkahanda sesin,
hiddetindeki seslenişin
şahesersin
yazılanlardaki her şey
bitiremediğim şiirsin
rüyalarda ödül
melikesin
içimde hiç bitmeyen küheylan arzu
hayatın ilk nefesisin
gecelerin ezberlediği
derinlere gömdürdüğün aşkın şehadeti
ekbersin…

Orhan Çimen

15 Mayıs 2016, İzmir

Öyle büyüyor ki alevleri
esiyor sarıyor ateşi
yakıyor yok ediyor
yoktur bir ses,
yoktur bir yardım umudu
hissediyor her zerrem
saçtığın kıvılcımları…
Kör olmak deniyor;
yangına körükle koşan
ruh alemine…

Orhan Çimen

Yolculuk bitti dönüyorum hayata
bir gece, yalnız iki gündüz geçti
yüzün kayboldu gözlerimden…
Zorluyorum gönül sayfalarını
seni getirsin diye…
Gece yarıları da olsa
özlemin dur durak bilmiyor
çekiyor beni zoraki sokağınıza…
Biliyorum şimdi çok derin uykulardasın
ama olsun
ruhum bir koşu odana girip çıkıyor;
bensiz rüyalarınla karşılaşıyor
yüzündeki tebessümden
küçük bir izi alıp getiriyor…
Öyle çok özledim ki seni
sıkıca tutuyorum
tebessümünü göz kapaklarında…
Hasretim;
senden bir parça ile dalabiliyorum ancak
sensizlik uykularına…

Orhan ÇİMEN

Akşamın en güzel kadını, sarhoşluğun
halâ üzerimde…
Hazırlamıştım kendimi,
fısıldayacaktım seni ne kadar çok sevdiğimi …
Şaşırdım, ne söyledim bilmiyorum
ilk karşılaştığımda neler mırıldandım,
nefesim kesildi;
düş gibiydin…
Sonra ne yaptım?
Sende aklım, emir geldi itaat ettim
ve hep seni izledim;
su gibiydin…

Gecenin yegane otoritesi,
Başkadını; parlayan yıldızı,
Gözlerimi alamadığım geceyi süsleyen o renklerinle,
masal perisiydin …
Böylesine muhteşem bir kadına aşık olmak…
Önünde neden diz çöktüğümü anlıyorum
ve sana biat eden aklımı ve ruhumu yeniden onaylıyorum…

Seni seyrederken arzularım kollarındaydı,
hiç fark ettin mi?
baş döndüren kokunla mutlu
seviyor, okşuyor,
ellerim o harikulade teninde dolaşıyor
çok güzelsin…

O kadar tabii bir halin vardı ki;
sana yönelişimdeki haklılığımı bir kez daha kabul ettim…
Bitsin istemedim gece
kim bilir ne zaman nerede
belki de hiç
hiç bu kadar hayal ötesi yakın
olamayacağım sana…
Mevsimleri bitiyor sevdanın
yakarışlarıma melekler de ağlıyorlar,
dostlarım hüzünler yanı başımda
çaresizliğe bürünmüş isyanlar…
Ne olur leyli kalsam kapınızda
bir tek gün bir tek bu gün
bitmese bitmese büyüsü hülyanın
ağaran tanla birlikte sessizce ayrılırım kapınızdan…
Sanki yüzyıllık bir rüyayı kısa bir bahar akşamında seninle yaşıyorum,
gelip çatıyor zamanı işte vedanın
dalıp dalıp kollarında gökyüzüne yükseldiğim bu gecenin
hiç bitmeyecek sandığım bütün renkleri soluyor
titriyor dudaklarım, zor tutuyorum
göz pınarlarındaki korkak göz yaşlarımı…
Ayrılırken, avuçlarına bırakıyorum;
üzgün sensiz umudu…
Dudakların, gözlerin ve seni saran o ışıltılı elbisen yanımda
seni düşlemek hayaliyle şaşkın ayrılırken,
yine yalnız kayboluyorum çaresiz, gecenin koyuluğunda
isteksiz adımlarım;
hiç bitmeyen bir ümitle
vuslatına doğru başlıyor yeni yolculuğuna …

Orhan Çimen