Döndüm hep sana
dönüyorum durmadan saltanatına
kayboluyorum, döndükçe şahı sultana
düşmüşüm, düşkünüm düşende aşkına
keremsin muhtacım, düşürmüşsün narına
bilemezsin derindedir
çok derinlerde derdin
susuyorum, sığınıyorum artık
kaf dağı ardındaki umuduna…
Orhan Çimen
Ey hakikat nasıl çıktın karşıma
Nisanın bir gününde
yakalandığımda rüzgarına
bitmişti fethin
boyun eğdim
çaresiz teslim oldum
o muhteşem kudretine…
Gelmiş, geçmiş, geleceğim
bütün zamanlarda var olan
sarmış sanki bir evreni
varlığından daha büyük özlemin…
Anlatılmamış bir gün yok Seni,
hatırlamıyorum Sensiz geçen bir geceyi,
tutamıyorum koynumda hayalini
bütün güneşler Sensiz doğuyor
dolunay kaybolurken her tan Sensiz,
Sensizlik hüznüyle doluyor
uyandığımda her sabah
vuslat duası ismin
hep mahzun kavuşma arzularım
hiç bitmiyor yakarışlarım;
hükümdar olurdum tacı sunmak için sana
bırakırdım tacı da tahtı da kavuşmak için sana
varlığın vardan da öte
hayat öylesine güzel ki;
bakınca gözlerine…
Orhan Çimen
Bekliyorum bahar gelse diye
kış hiç bitmiyor
buz tutmuş
her taraf salkım saçak,
üşüyorum
yalın ayak korkuyorum
gidemiyorum ötelere
günahlar üstümde
yağan kara inat
kapkara elleriyle soyuyorlar çırılçıplak
üşüyorum
hislerini kaybediyor önce ayaklarım
sonra ellerim kaskatı,
öyle sert esiyor ki dondurucu soğuk rüzgâr
yüzümü kaybettiğimi anlıyorum
gözlerime bir ağırlıktır çöküyor
göz kapaklarımı çekiştirip duruyor kirpiklerim
kapanıyor
kayboluyor göz bebeklerim
etraf sessizleşiyor
artık duymuyorum
amansız kâbus rüzgârlarını
bir sıcaklık yayılıyor bedenime,
cennette gibiyim
üşümüyorum,
donarken aklım sende
umudum kardelenlerde
göremediğim baharı bekliyorum…
Orhan Çimen
Doğumla bedene refakat eden ruh,
kader ahdiyle buluşmuştur bile…
“Zaman” dediğimiz ömür yolculuğunda gönül dünyası,
kalbi aşkla tanıştırır…
Kalp ve ruh;
aşkın sırrına, bilinmeyen gücüne tabi olur,
Duygular iradeyi öylesine hırpalar ki;
benlik kaybolur,
yok oluş başlar…
Söz geçiremez akıl aşka…
Yürekte başlayan ince sızılar
ses olup çıkamaz artık dudaklardan,
sevgiliyle konuşulamaz,
cesaret saklanır; korkuların gölgesinde,
acıyla kıvranır durur…
O’nun sıcaklığı, ten kokusudur
kelimelerin sihirli gücünde aranır…
Geceler, kavuşmadır
ruhların hayalle el ele tutuştuğu
işte o an;
ruhla lisan hasret giderir,kucaklaşırlar ve şiir doğar…
Şiir; muhabbettir,
ruhun lisan ile buluşması, aşkın dilidir…
Aşk; kader,
şiir muhabbeti; sınırsızlığın ötesidir…
Orhan Çimen
Kör olmak gerekiyor
Oyunun kaçıncı perdesi
Leş mi var ki akbabalar üşüşmüş
Belli ki senaryosu yazılmış
Sahnelenen oyuna destek
alkışa hazır eller
bahane; iktidar
Baş aktörleri; bilcümle yabancılar,
silahçılar
figüranlar; yerli ve de uluslararası teröristler
Yönetmeni; kollektif…
Allahaşkına akıl başa
herkes fani,
Vatan baki…
Aksi;
önümüzde her gün Vatansızların hali…
Ne yazık ördüğümüz yamalı çorap başımızda
şikayet makamı;
ne Amerikası, Almanyası,
ne İngilizi, Rusu ne de Fransası
Her birinin yeter tarihteki utancı*…
İhtiyaç şimdi;
başta iktidar ve diğerleri,
siyasetimizdeki hınç, öfke ve savaş hemen bitirilmeli,
yolumuz doğru aklı selime…
Orhan Çimen
(*) “Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz…
Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz.” Çanakkale -MAE