Orhan ÇİMEN

Tek başına Çanakkale yeter sana vatan…
Sözleşmiş bir dünya çıkıyorlar kıyıdan
Siperlerde bir avuç kahraman
kanla karşı duruyor aslanlar
Mustafa’dır alnından vurulan
Biri Kürt Mehmet biri Yörük Hüseyin Lazdır Hasan
Tez gel sıhhiye
saplanıyor böğürlere kalleş kurşunlar
Bir ses gelsin ne olur Biga’dan
Kurban olam Ertuğrul koyu dayan
Düşmesin Arıburun
Seddülbahar’da bekliyor eli kınalı iki manga kurban
El açmış analardan yükseliyor nidalar
Birbirine karışıyor ağıtla dualar,
Bursa, Balıkesir, Kastamonu, Tokat’tan
Denizli, Ankara, Konya’dan
İzmir, Kayseri, Çorum
Filistin, Lübnan,Kosova’dan
tekmili;
İkiyüzellibindir Çanakkale’de verilen kurban…

Orhan Çimen

Ramak kalmıştı gece yarısına
Bir fotoğraf aldım karşıma
Uzun uzun baktım
Gönülden ne geçtiyse O’na yazdım…

Kadınlarımız…

Güç sizde
mutluluk varlığınızda
güzellik sizde
sevinç yüzünüzde
anlam sizde
hayat nefesinizde
geleceğin umudu
dünyanın cenneti
kalplerin merhameti
gün aydınlığı
gecelerin ay ışığı; kadınlarımız
yokluğunuz; kıyametimiz…
Sizi tarif eder beyaz güller
zariftir bütün kelebekler
Size koşar düşler, hayaller
semadaki yıldızlar
Sizsiniz rüyalardaki melekler
kıyamdadır size ruhlar;
şiirler, besteler, şarkılar
Ademler, Mecnunlar, Ferhatlar
Sizindir ulu bütün aşklar…
Varsanız varız
severseniz yaşarız
tacımız; sevdalarımız
aklımız; kadınlarımız…

(Herkesin yanında, yakınında bakacağı o kadar çok fotoğraf var ki…)

Orhan Çimen

Söylenmemiş söz kaldı mı
kahramanı Sen olan hikâyede?
Anlatılmamış bir gün olmadı Seni,
Hatırlamıyorum Sensiz geçen bir geceyi,
Dolunay kaybolurken her tan sensizdi,
Sensizlik hüznüyle doluydu
uyandığımda her sabah,
bütün güneşler Sensiz doğdu
Vuslat duası ismindi…

Orhan Çimen

Ben demişiz benlik olmuşuz,
bildik demişiz bilmiş miyiz?
Bilmediklerimizi bilmeyiz…
Görmüşüz zahiri
bir çift göz içinde
hüküm vermişiz
neyi neylemişiz
kaybolup gitmişiz biz
bir çift göz içinde
biçare pervaneyiz
beyhude döneriz;
döndükçe yok olup gideriz…
Mağrur önünde mağduruz
başımız üstünde;
rahmettir bazen
yağmur olur yağar,
şiddeti ateştir bazen
kavurur yakar,
verilmiştir bir kere karar
hükümranındır hüküm
biçare pervaneyiz
döner dururuz
döndükçe yok olur gideriz
bir çift göz içinde…

Orhan Çimen

Bazen değil genellikle şaşırıyor, hayıflanıyor;
bu önemsizin ne önemi vardı ki?
Diye, soruyor kendi kendine insan…
Yer, zaman ve şartlar;
öylesine zavallı hissettiriyor ki;
hayatınıza giren
girdikten sonra
kitabınıza kalemiyle
kendini yüce yazdıran
ulaşılmazı oynayan,
üstelik,
çok kişiyle aynı flörtü
yaşam biçimi,
cehaleti özgüven
çok yüzlülüğü sanat yapan
Matruşkayı
bırakamamak
terk edememek
zayıflığın ta kendisi;
ne kadar kötü atalet…

Orhan Çimen