Orhan ÇİMEN

Ey ruhum
muazzez canlar
yine düşerlerken toprağa
mihneti yaşıyoruz
satın alınmış akıllar
umursuzların
hamaset saltanatına
tutkun,
bitmiyor alkışları,
idrakten yoksun
karanlıklardayız
muazzeptir
hali pür melalimiz…
(Barış Pınarı Harekât Bölgesinde Şehitler, 02 Aralık 2019)

Hamaset değil
sükunet ve aklı selim zamanı
tarihin kirli sayfaları açıldı önümüze
arkamızdan mı itiliyoruz,
yoksa?
Hevesle mi giyiyoruz postalları?
Öyle kötü yakalandık ki;
aklımız ziyan,
bizi unuttuk
sayıyoruz yetmişiki milleti durmadan
ayrıldık derin saflara
kavgamız; sen, ben
eğilmiş başlarla nasıl baş edilir
onca güçle, dirlik olmadan?

Bir bahardı umut doluyduk,
umutlanmıştık…
Ne bir ölüm haberi ne bir olay…
Ne oldu da takvimler 7 Haziranı gösterdiğinde;
birden azan şiddet
dağlardan şehir merkezlerine taşındı,
oradan yüreğimize;
acıyla, kederle ve yasla dolmaya başladı terörün kurbanları…
Sokaklar, evler, koca şehirlerde;
analar “oğlum” çığlıklarıyla boğulmaya başladı.
İnsan ölümleriyle,
bir başka hayata hayat mı muradınız?
Ülkemiz üzerinde oynanan şer planları
hemen sınırlarımızda;
Irak ve ardından Suriye’de iç savaşın ürpertileri;
topraklarımızda…
Ey siyasetin ehil olmayan mensupları!
Her bir olaydan sonra nedir bu hamaset nutukları?
Delikanlı yiğitlerin acısı dağlamalı vicdanları
Ey siyasetin “dalkavukları” “yalakaları”!
Ama biliyoruz ki;
sizler hemen yarın bitireceksiniz “başkalarının” matemini.
Yok mu hiç!
Bu ülkenin onurlu sorumluları…
(7 Eylül 2015 Dağlıca’da katliam; 16 Askerimiz Şehit)

Her zamansız ayrılışında
sevginin o çıkmaz sokaklarında
yüzüm gülüyor mutluyum sanma,
kemanın hüzünlü sesi
sessiz yağmurların seli gibiyim
ne büyük acıymış aşkın bedeli
kitaplara sığmıyor sevdanın dili
bir yanda sen varsın, bir yanda kader,
yüzünü görmeden geçiyor sanki seneler,
sabahlara çıkmıyor
sensiz geçen geceler
serabına hasret
gözyaşı oluyor bütün hüzünler…

Akşamdı siyahlar içinde bir gül-i rânâ
büyülü goncalar yeşermişti
namelere eşlik eden dudaklarında,
davetkârdı oynaşan omuzları,
uzaktan bakışları
ışıltılı bir sevdanın kapısız zindanına
çekiyordu
kelepçeler takıldı ruhuma
sihirli akşamın yıllar sürecek
esaretinden bihaber
koşmak, kalbine sokularak sığınmak
istedim
serabına aşık oldum bir kara sevdanın
mahşerinde kayboldum
iman ettim aşkına
seneler oldu
isminin her hecesi kor olup yakıyor dudaklarımı
sayıklıyorum binlerce defa her tekrarında
kuş olup kanatlanıyorum
hasretiyle kalbim bir yanardağı gibi
kaynıyor korkular içinde korkarak
bilmediğim hiç görmediğim zamanları,
derinlerde çok derinlerde bir başka dünyada yaşıyorum
mihriban sevgili;
çağları değiştiriyor gülüşün
hayalin yetmiyor
düşler kuruyor
ruhumla ulaşmaya çalışıyorum
adına şiir diyorlar mısralarla yakarışın
kelimeler canlanıyor
seni tarif ediyorlar;
kaygılarım
merakım
kıskançlıklarım
duygularım
sitemler var
çılgınlıklar
ilanı aşkım;
Leyla diyorum
Mecnunun oluyorum
sensizlik ne büyük yalnızlık
sokağınızda sabahlıyor
ışığınızda silueteni arıyorum
beni hüsranlarınla yarıştırıyorsun
gölgelerinle sevişiyorum
hiddetinle tanrıça yapmışım seni
gönül denen kainatta
tek başına yer vermişim sana
yanma pahasına cehenneminde
o yalancı o günah gözlerinden varmak istiyorum kalbine
ruhumu yakıyorsun
yüzün sonsuzluk nuru
çağırıyorum ay ışığını
yüreğim dergah
vuslatın elem tapınağı
kapındayım, çaresiz dervişim
senden kopamıyor
seninle sonsuzlukta buluşuyorum
bilmediğim ateşleri
tutuşturuyorsun ellerime
ıstırabı koyuyorsun avuçlarıma
halim avare çok yorgunum
yanan yeşil dal gibi titriyorum
özlemin umut değil tufan oluyor
ölmeden önce ölümü yaşatıyorsun
masallar ülkesinin mihracesi
kapatma kalbimin son kapısını
gizeminle getir senli mor geceleri
bu gün bir kapı arala rüyalarıma
sönsün kalbime bıraktığın vuslat ateşi
güvercinler şefkat tebessümlerini taşısınlar ruhuma gece
karanlığı saçlarının aydınlığı doğsun dünyama…