Aramıza konsa da bin kahır
öylesine doldurdun ki hayatımı
bende bana yer kalmadı,
aklım uzaklaştı
ruhum üryan…
Heyecanına yenik kalp atışları
titriyor
gözlerim, sonsuzluk penceresinde
dalmış âlemine hayran…
Büyülenmiş,
ilan etmiş başından
mağlup,
diz çöküyor önünde
çırılçıplak
benden ayrılmış gönlüm;
her bir tınısı
makamların ahenginde
harikulade sesinin renklerine,
tebessümüne kanmış
bekliyor tasavvur ötelerinde,
yapayalnız, divane…
Aramıza konsa da bin kahır
ben kendimi Sende buluyorum,
yakarışlar,
bitmiyor sana dair söylenecek sözler,
fırtınaya yakalanmış toz bulutu gibiyim,
savruluyorum,
parçalanıp, eriyor, kayboluyorum
her haline razı aşkla dönüyorum
semazen oluyorum umudun girdabında
dönüp duruyorum…
Gün ışığında uğurlarken bıraktığın sızıya
öyle büyük ki isyanım…
İnliyorum
ebedi kaybetmemek için seni,
Ay ışığına sabırsızım,
kalkıyor gecelerde mahremiyetler
bütün ayrılıklar
yakın oluyor
sanki avuçlarımda, gökyüzündeki yıldızlar
sonra Seninle başlıyor bütün düşler,
taçlanmış uykuların
mor rüyalarında yalnız değilim,
efsunlu dokunuşların hiç bitmiyor,
sıcacık nefesin ayrılmıyor dudaklarımdan,
gitmiyor fısıltılı sesin kulaklarımdan…
Rüya da olsa doyamıyorum seyrine
kelimelerin gücü yetmiyor, anlatamıyor seni
İlahi, öyle güzel eylemiş ki
yakıştırmış sihirli bir aşkın rayihasına seni…
Orhan Çimen