Karanfil kokunla kuşatılmış yüreğim yaralı
söylenme arkamdan,
görmedin uğruna nice yaşlar döküldü geceleri
muamma değil yüzümdeki kahrın izleri
sen; son sevinç son üzüntü
en kıymetli mirasım;
adına yazılmış
içinde asumanın binbir gizemi saklı kitaplarım,
avuçlarımızdaki çizgiler kader yazgımız,
ne yaparsın hayat bu, hem de çok acımasız,
saramadım kollarımla
sensizliğin cinneti yeşerdi ruhumda
celladın ayakları altına koydum hep
yasak düşleri
yakan ve yıkan
onulmaz acılarla taçlanan
günahların ve çılgınlıkların
ortasında hep yalnız koyan
aşkındır beni
siliyorum artık
hayalin kapısında büyüttüğüm
sevdanın ondurmayan izlerini…
Orhan Çimen