Yıl olmuş meğer, anlıyorum ki;
korkularla hep sevişilmiş…
Hatırla;
hayal kırıklığı ile başladı
aslında sensizlik…
Varlığın şimdi artık çekilmez bir kabus…
Bakıyorum her sözümde
kurtuluş duaları gizlenmiş…
Dehlizlerinde karanlık kuyular
ümidim olmuş bir zamanlar
Her kaçışımda sarılmış ayaklarıma
kalmışım çaresiz…
Sarmış,
sarmal vahşi sarmaşık gibi ruhun ruhumu…
yakarışlar gitmemiş bir türlü
nefesimden ötelere…
‘Sen’ ezberim olmuşsun rüyalarımda…
Gözlerimi açtığımda bakıyorum;
bütün utandıklarım karşımda…
Rezaleti dilinde görmek bile;
benim için kabul olmuş bir dua…
İstemiştim halbuki
tek yüzlü, masum, küçük bir rüya…
Artık hiç değilsin umurumda
Soyunmadık ki biz muhafızlığına,
yalanını almadık hiç dudaklarımıza,
istiyorsan eğer, kaçınılmaz;
akarsu gibi girecektir yatağında koynuna…
ne kadar gizli odaların varmış;
kırık aynalardan yansıyor bin bir yüz…
kurtulmak istiyorum sarıldığım yanlışlardan…
ayın ve yıldızların saklandığı,
terk edilmiş gecelerin karanlığından
kurtulmak istiyorum, çirkin rüyalardan…
Ve bir ışık, bu; gün ışığı…
güneş var, gök yüzünde aydınlık her yer…
Evet! kabus bitti artık,
korkular; gün ışığından korktular…
işte bak arkasını dönmüş uzaklaşıyorlar…
görüyorum;
hemen dalmışlar başka rüyalara,
çok yazık! Henüz kapağı açılmamış kitabına…
Ama olsun bu gün bayram ya bana;
gerçek sevgilerle kucaklaşmaya…
bahardan umutlu, mutlu bir yaza…
tutuyorum; eli elimde işte haydi güzel selmaya…
Orhan ÇİMEN