Ben sana adanmışım
bütün şiirler adımlarına
ıhlamur kokulu saçlarına aşık
yüreğim gittiğini bilmez mi sanırsın
peşinde takılıdır aklım
kahrolur sensiz bütün mekanlar
her akşam seni tanımayı özlerken
kahkahalarının yükseldiği zamanlarda
buluşmak isterim seninle binbir defa
ruhunu nasıl soktun hayatıma
yalnızlığımın karanlık yağmurları altında titrer
hiç durmaz gözlerim hayalini arar,
içimde taşıdığım her zerren
sonsuzluk sırrıdır
zevklerin en muhteşemini yaşatır…
Orhan Çimen
Bir çınar kök saldı derinlerde sevginle, gökyüzüyle kucaklaşan yaprakları
sonsuz bir hayatı,
yan yana koyduğum dizeler de bir aşk masalını yarattı seninle…
Sana yöneliyor bütün mısralar,
bütün bir âlemin duyduğu yakarışlar,
etrafında semahta ruhlar,
sana bakıyorlar
hiç durmadan bir aşkı anlatıyorlar…
Adına dair zikirler var harflerin her bir kıvrımında.
Sonra ben sevdadan kararmış gözlerimle dönüyorum,
raks ediyorum saçının her bir telinde,
birinden birine,
diğerinden öbürüne,
şaşkın,
uzun bir yolculukta,
saymaya çalışıyor yitmiş aklım,
deliler gibi…
Gözlerinle karşılaşıyor serkeş,
leblerine takılan gözlerim itaate başlıyor…
Geceler sensiz şeb-i yelda da
Daha ne kadar sürecek?
Bilmiyorum…
Gönlüm yanaşmıyor olmadığın bir zamana,
geri dönseler de kelimeler,
dudaklarımdan ismini azat edemiyorum bir türlü…
Sen istemesen de bütün harfler seni işaret ediyor,
ne yapabilirim kör ise gözler, seçemiyorlarsa, görmüyorlarsa mısralardaki seni.
Seni anmadan, şiir olmaz ki ipek yüzlüm…
Orhan Çimen
Hangi hüzünleri yaşatsan,
hangi isyanlarınla kuşatsan,
tutunsam da bütün inkarlara
bakıyorum; yine derdim sen oluyorsun…
İçinde sen varsın; mutlak hayatın.
Buğulu gözlerim;
haydi boşalt özlemini
hıçkırıklarla haykır,
yık, indir diyor öfke heykellerini…
Gurur diye avuçlarımda saklayıp,
gölgene fırlattığım çakıl taşları
ellerime sığmıyor artık,
tutamıyorum onları…
Seninle ve sensizlik arasındaki
sürgit kavganın ortasında kaldım…
Yüzünü unutsam da;
kaşların, mahcup gözlerin,
dudakların, hani o dağıttığın saçların,
hiç ayrılmıyor ki benden;
ikide bir kaybettiğin, ezberimdeki fotoğrafın…
Ama kırılmış ruhumu bir türlü ikna edemiyorum;
sıralanmış hasret mesafelerini çekiyorum
bütün gücümle, tutabilmek için ellerini.
Çok yoruldum…
Öyle yorgunum ki;
sinene baş koymaktır
artık tek umudum…
Orhan ÇİMEN
Sesinin tebessümü
nağmeleriyle sır kapısını anlatıyor
kelimelerin renkleri bir mucize,
gülüşün çağları değiştiriyor
kalbimde tahtlar kuruluyor
bütün çiçekler yollara dökülüyor,
rüzgarlar kokusunu savuruyor teninin
huzur anavatanım oluyor
bahara dönüyor iklimler…
Orhan Çimen
Sana acılar yükledim,
şikayetini hiç duymadım,
farkındayım yoruldun,
yordum seni,
yakın zannettim,
bilmiyordum
bu kadar uzun yolculuk olacağını…
Görüyorum;
yağmurdan, kardan ıslanmış kanatlarınla bile,
süzülüyorsun,
ilk günkü gibi heyecanlısın,
kanat çırpıyorsun bıkmadan
Sevdam beyaz güvercinin ardından…
Kaç zaman oldu bekliyorum.
Hep bahar tazeliğinde,
umudunu taşıdığım
kavuşma anında neler olacak?
Düşündükçe tir tir titriyorum,
kaybolup eriyeceğim derken;
bitmiyor senin sabrın…
Vefa borcum büyük,
vefakârsın…
Uykusuz gecelerde
sol tarafımda;
ağrılarının dayanılmazlığını,
şiddetini,
hissediyorum…
Tükendiğini ben görüyorum,
sense hiç aldırmadan
bilmediğin sonsuzluğa
korkmadan, halâ kanat açıyorsun…
Aziz dostum;
sana keder verdim,
hüznüne kaderin dedim…
Mutluluk isterken ben,
Seni;
vazgeçemeyeceğin sevdanın
esiri yaptım,
ışıltısında kendimi kaybettiğim,
gökyüzüne,
yıldızların gizemine uğurladım…
Gel, dön desem gelmeyeceksin,
yönelmişsin,
O’na bütün varlığınla
artık sen de kapılmışsın
terk edemediğim aşk ateşinin sıcağına…
Ne olur artık hüzünlenme,
tutabilirsem şu dünyada ellerinden
mutluluktan bende uçarım elbette,
semanın maviliklerinde seninle…
Yazgıdır derim
yorulup durduğunda sen,
sonsuzluk aleminde
mahşerde,
kıyamındayım…
Hiç fark etmiyor,
O’na kavuşmaksa tek muradım…
Orhan Çimen