Çok uzaklarda kalmış
bakınca sana masumiyet
esmiş rüzgâr,
olmuş amansız bir fırtına,
duygulara körebe oynatmış,
kâh orada kâh burada
yüzler örtülmüş
kalpler şaşkın,
doğrular eğriler kucak kucağa,
tangoyla oyalanmış ruhlar
yanılmak, yanılgı
her ne benzer kusur adı varsa lügatte;
sahipleniyorum hepsini
ben sunmaya taht bulamazken semada
o yerlerdeymiş görmemişim
oynuyormuş hep ayağa
şimdi anlıyorum yaşadığım medcezirler
hiç değilmiş boşuna…
Orhan Çimen
Her gidişinde yıkılırdı gönül evim,
cennete giden yollarda kırk haramiler
yağmurlar yağmaz kururdu bütün çiçekler
deli divane olurdu gönlüm
sonsuzluğa yürürdüm gözlerini aramak için
ruhum ağlardı hayalinin peşinde
her gidişinde yüreğime bir mavzerin
kurşunları girerdi…
Ama değişti artık her şey,
korkunla yüzleşen bir kahraman oldum
gökyüzünde tebessüm ediyor şimdi renkler
değiştirdin zamanı sen
bu gidişinle
özgürlüğümü ellerime verdin ilk defa,
gidebilirsin
ne gün ışığı ne geceler ağlamaz artık matemine,
gecenin sensizlik çığlıkları duyulmaz kalbimde
ayrılık alevlerinin gücü yetmez beni yakmaya
hayaller tükenir
rüyalar yüzünü örten sislerle dolar taşar
mehtapsız bir gece, güneşsiz bir gün efkarlandırmaz,
gül arayan duygularım kaybolunca
bir başka mevsimi fısıldıyor mutluluğun sesleri
rengini değiştirmiş sevdanın,
uyandım perdeler kalktı gözlerimden
şimdi doruklayındayım huzurun…
Orhan Çimen
Gecelerin kokuları üstüme siniyor
zifiri karanlıktayım
tutuyorsun ellerimden
sürüklüyorsun beni aşkın otağına
gece siyahı saçlarının utangaçlığında
kayboluyorum
serin rüzgarın şehvetiyle soluk alıp veriyor hayallerim
gözlerimi alamadığım
pencerenin ardındaki saklı hazinenin
mor sıcaklığını
arzuluyorum
çılgınca sevişme isteğiyle
kalbim göğüs kafesimi zorluyor
bensiz koşmak istiyor sana
seslerin sustuğu sokağınızda
saat sabahın beşi olmuş
feri sönüyor gecenin
gün ışığı nazlı tebessümün gibi yüzümü okşarken
avare umutlarımla
ayrılıyorum mutlu sokağınızdan…
Orhan Çimen
Her sabah gelirken bakıyorum
yollarda gülücüklerin saklı
şiirler gül taşıyorlar çok uzaklardan yollarına
gül yağmuru doluyor dudaklarına
ruhunun kokusu yayılıyor bütün bir evrene
su berrağı güzel yüz,
ipek tenli zarif kadın
büyük bir tutkunun fermanıyla zincirlenmiş gönlüm sana
her adımında aşkın izleri saklı ayaklarında
açılan her kapıdan hayaline bakıp duruyorum
gecenin koynunda senli düşlerim
yıldızlardan umut diliyorum
hayaller bitmiyor hiç geceleri
aşk öyle kasırga ki içimde
seninle günahın ateşinde eriyorum
dünyanın en güzel çiçeğisin
kaç yıl oldu? Bir ömür? Yakarıyorum
duymuyorsun çığlıklarımı
girmeye çalıştığım ruhunun tutsağıyım
Sen bitmeyen büyük bir sevdasın
son melikesi hayatımın
unutulmaz güzelisin rüyalarımın…
Orhan Çimen
Bu kadar mı ağırmış gidişin
ardından bir kelebek kül oldu
kanatları kopan kuş korkuyor
bir avcının avuçları arasında
şehir yıkılıyor
yer kabuğu delindi
gökyüzü ebedi karanlıklarda
sanki son akşamıydı dünyanın
şafaklar sancılı kıvranarak söküyor
artık sabahlar acılı
ne gölgesinde ne içindeyim
bilmiyorum neresindeyim hayatın
bulutlara verdim hıçkırıkları
ne kadar isterdim şimdi yağmur olup dudaklarına düşmeyi
titriyor şiirlerde kelimeler
harfler matemde ağlıyorlar
öğrendim bütün çıkmaz sokakları
surla çevirdiler sana gelecek bütün yolları
can atıyor
bakışlarımı yüklemek için kanatlarına
penceremden ayrılmıyor göçmen kuşları…
Orhan Çimen