O kadar çok seslendim ki sana
geceler, gündüzler şahittir
duyuramadım sesimi
sayfalar, ciltler dolusu
mektuplarda…
Anlatamadım sevdiğimi
sensizlik hüznünde
kayboldum
dilim lal aklım ziyan
tutamadım
akıp gitti zaman…
Geçen onca yıllarda
yegane vuslat anım;
öylesine kısa
sınırsız, çırılçıplak
cömert halinle geldiğin
seher vakti rüyalarımda…
Orhan Çimen
Mevsimlerden; yaz siluetinde kıştayım
sesindeki muştuya tutunup
ilk baharı yaşıyorum,
öylesine mutlu
yeni bir umut yeni bir gün gibi
yeniden doğuyorum
bir tek korkum
ayrı kalmak,
hayaline sıkı sıkıya sarılıyorum
korkmuş, titreyen güvercinler gibi
kanat çırpan yüreğimle
alicenap haline sığınıyorum…
Orhan Çimen
Ruhun istediğini,
kalpte yer etmiş benliğimizi
yaşıyoruz
yaşatıyoruz insanlığımızda,
yarış halindeyiz hep
insan olmayan yanımızla
insanlarla,
kimimiz can yakıyor,
kimileri kirletiyor acıtıyor gönülleri,
cani yanımız
yok ediyor
canlı yanımızı…
Her ne haldeysek,
beyhude,
ben denen benliğimiz
en fazla ne kadar yaşar ki;
hangi yaşa kadar?
Bilmediğimiz şekilde sabırsız bekliyip duruyor
en yakınımızda
yanı başımızda
akibet…
Orhan Çimen
Bir an yüzünde kayboldum;
zaman durdu
gözlerindeki ışıltılar
dudaklarından çıkan sesleri bastırdı
bir gül bahçesine girdim
yayıldı gonca kokuları
karşında divaneyim
hülyaya daldım
zavallı kalbim,
duracak sandım
başım,
omuzlarında sabahladım
meğer ben
bir bakışma anında
binbir kayboluşu yaşamışım…
Orhan Çimen
Yazmak ne kadar zormuş
istemeyince gönül,
bu gün yoksun ,
dün sensiz,
mazi unutulmuş,
hatıralar isteksiz
kelimelerle buluşamıyor
bir adım ötede hayal,
ruh şaşkın
heyecan; ölüm sessizliğinde
duygular kaf dağı ardına saklanmış
arzular;
resimlerine yabancı
bir sese, bir söze
muhtaç
geceler
Siyah Lale’nin sırrını bekliyor…
Orhan Çimen