Bazen yalnızlık hissedersin;
sığınmak, korunmak istersin
güzel gördüğün bir yürekte
o an kapılır gidersin;
alır, sarar seni
kaybolursun açık bulduğun bu yürekte
her şey o andır
ve bir sağanak yağmur vardır
olanca hızıyla dolu dolu yağar üzerine
yıldırımlara aldırmazsın,
ve bir küheylanın terkisinde
yeleleri sıkıca kavramış rüzgar olup uçarsın,
ebedi sürecek sandığın bir zamana…
Galiba mutluluk deriz ;
tutulduğumuz bu sonsuzluk anına…
Orhan Çimen
Arzular yakarışlar dilekler
yılları kovaladı
bitmeyecek gibiydi sanki hayaller
koşmak bir umura sen adına
hayat verdi uzunca bir rüyaya
adını koymadığım bekleyen isimsiz mısralar şimdi mahzun
kayboldu seninle yaşayan ruhlar…
Orhan Çimen
Anlatamadığım,
adını bilmediğim,
anlam veremediğim,
duymadığım,
okumadığım,
sevgi değil,
nefesim, hayır!
Bir yücelik iklimi olmalı,
elimle tutamadığım,
gözlerindeki mana
tarif edemediğim,
ömrü taşıyan ruhum
sonsuzluktaki sonsuzluk
Hayatsın…
Orhan Çimen
Aşkı anlatacak bir sözcük diyorum
dudaklarımdan “Sen” çıkıyor…
Sen deyince kayboluyor aklım;
tarif edilemeyen tutkuları,
bir düşü,
hülyaları,
ay ışığında nefesi,
yıldızlarda bir hayali,
unuttuğum evveli,
arıyor…
Elimde bir asa dervişane
kim bilir ne zaman bilmiyorum
avuçlarıma tutuşturduğun
adresin yazılı zarfla;
geceleri rüyalarda
doğan günle bir bakış umudunda
gözlerde
Sen Sen, Sen diye diye
yürüyorum meçhulde…
Orhan Çimen
Yalnız yatıyor baktım herkes
toprakla koyun koyuna
ne sesi var
ne bir ses
ne bir nefes
ölüm
ıssızlık,
doğumdan sonraki en büyük yalnızlık…
Orhan Çimen