Koştuğum yolu sen açtın
gönül zaptı icrai sanatın
boş bulunmuş bir an yüreğim
kapılmışım
anlıyorum ki en büyük tutkum; zayıflığım
bir de kendini beğenmişliğim
hayal sokağı
gecenin senli yıldızları
biliyormusun
tarihin bitmeyen bendeki pişmanlıkları
çok gerilerde kaldı
sihrin, büyün
kayboldu gözlerindeki
ruhu kabzeden gücün…
Orhan Çimen
Sadece gözlerinle,
kıpırdatmadan dudaklarını susarak
konuşmadan
anlatsaydın…
Meraktan değildi
sana hapsolan bakışlarım;
bir mağdurun
gizem diye mağrur akla sakladığı
halinin;
nâra dönmüş yüreğimdeki yangının
buz kesen zamanını
aynı anda yaşadığını
anlatıyordu…
Orhan Çimen
Senin ama benim diyemediğin kitapların
Benim ama sahiplenemediğim aşkın
Ve galiba bir benim
koyun koyuna hasretle yaşayan…
Uzaktan hem de çok uzaktan
sevmekse dokunmadan yakınında olmadan
hayallerde seninle yaşamaktan
mutluyum,
adına aşk denen varlığından…
Orhan Çimen
Titreyen kalbimi
söktün, kopardın
çaldın
hüsn ile dolu gönlümü
bilmiyorum nasıl aldın
çaresiz teslim oldum;
esrarlı gücüne…
Şimdi;
korkak, ürkek, şaşkın
mütereddit divane
ruhsuz biçare
bir bedenle
bilinmez derinliklerde
yokluğu,
yok oluşu
yaşıyorum…
Orhan Çimen
Saklı bahçenin konuğusun ey dilberi Rana,
cismin hiç benzemiyor yaktığın ateşine,
girdin benden içeri
temaşa eder durursun bıraktığın alevleri,
bir sana bakarız dönüp bir de kora,
Sen çığlıklardan zevk alırsın,
biz ise yangınından
yakan da mutlu yanan da mutlu
nedir o zaman bu nazende halin?
Beraberiz aynı saklı bahçede ey dilberi Rana
Sen yakıyorsun
biz etrafında,
deruni aşkla
semadayız
yanıyoruz çığlık çığlığa…
Orhan Çimen