Aklım başıma geldiğinde
gel demek gelmiyor içimden zorluyorum hatırına hatıralarını
yüzüne aralanmış kapıdan
bir defa görebilsem diyorum
o ilk masum halini
başladığım dönüş yolculuğu çok uzun,
Seni kaybettim
rüyalar bitti
artık bütün şiirler ölü doğuyor…
Orhan Çimen
İnsanın adaleti nefsidir
munzur nefis;
ruhta ihtiras estirir…
İhtiras kibir,
kibir, sınırsız güç ister..
Sınırsız güç;
zalimleri yaratır
zalimler huzur bulmaz,
bilirler ki varacakları yer gayyâdır…
Orhan Çimen
İpin altı da senin üstü de
oynuyorsun hep oyundasın
takımın var gibi
herkes zannediyor kendindensin sonunda nasıl oluyorsa oluyor
hep galibin koltuğundasın
sayende öğrendik maniki dünyayı
değer mi bu kadar çok kalıpla yaşamayı
yorulmuyor gibisin
pes dedirtiyor
aslında zavallı halin
saymakla bitmiyor
sınır tanımıyor flört hevesin
peri bacalarından çıkıyor ateşin
avuçlarında bir dolu mavi boncuk
bir parmak bal
hep derinlerde, porsuk yuvasında gibisin…
Orhan Çimen
Peşinde değil artık…
Ne bir bahar diyorum sana dair
ne bir Eylül esintisi kaldı,
ne sabırsızlanan ay ışığı var artık
ne gecenin karanlığında saklanmış,
içinde sen olan rüyalar kaldı…
Peşinde değil artık;
düşünceler, düşler,
Seninle yaşayan aklım
Sana bölünmüş merakım…
Kaybolup gitmiş;
Seninle dolu, Sana yakaran lisanım…
Orhan Çimen
Sabırla saniyeleri taşıyan yelkovan gibi
yudum yudum Seni yaşadığım yılları
şimdi hayatımın neresine koymalıyım?
Yüzyıllık bir serabın doyumsuz büyüsü gibi
yaşanmış onca zaman nerelere gitti?
Sen diye başlayan her cümlenin sonu;
artık, bilmiyorum ile bitiyor.
Bilmiyorum suskunluğu;
kaybolan ışığını mı?
Yoksa?
Bende yaşayan “Sen” hayalinin
binbir parçaya bölünmesini mi?
Ya da araya koyduğun medyumlarının
sana koşan bir ruhu yarı yollarda dondurduğu talihsizliğini mi?
Anlatıyor…
Dünün zamanlara sığdıramadığım
şimdi kaybolmuş hayalini
beyhudelerle nasıl avunduracağım,
geceleri semalara sakladığım
mor ağıtları,
hecelere gizlediğim güzellemeleri
nasıl avutacağım,
bilmiyorum…
Orhan Çimen