“Su” misali…

Bir sevgi sözcüğü, sıcak bir dokunuş
teşekkür ve bir komplimandır,
dostluktur aslında övgüleriniz…
İnsancıl mütevazî haliniz,
zannedilir bütün bunlar sanki acziniz…
Jestler gerçek sanılır
vaz geçilmez görür
tuttuğunuz boy aynalarında kendisini…
Büyütmeye çalışırken onu,
Sizi küçültme gayretini,
hayretler içinde baktığınız
bitmeyen cahilliklerini,
verdiği acıları,
sığdıramazken akıllara
yarın, öbür gün ve daha ertesi gün biliyorsunuz;
“su…” misali devam ettirecek,
yoksul nezaketini…
Dünyanız bu ya;
yine de durmaz
yürekteki sevgi kıpırtısı
kalplerde kalsın istersiniz…

Orhan Çimen

Genel kategorisine gönderildi | Yorum bırakın

“Çekirge”

Göklerde zannedilen ışıltı
allanıp boyanıyor
alçalıp duruyor
iniyor çok alçaklara,
ve bir yıldız (!) kayboluyor…
“Bekleniyormuş” meğer hala beraber olmaya
“sarıldıkça”
batıyor gönüllü çamura
inecek çukurdan
çaresiz daha aşağılara…
Oyunlar hiç bitmiyor
üstüne yok ustalıkta
farkında değil
zararı kendine verir “Çekirge”

Orhan Çimen

Genel kategorisine gönderildi | Yorum bırakın

Kaybolmadı…

Kaybolmadı,
bir başka aleme taşındı,
çok derinlerde,
yalnızlaştı
aşkı hümayun;
deryaya kavuşma arzusuyla
uzayıp gidiyor umutlar
kederli dünyayı umursamadan
sessizden akan
hüzünlü nehirlerin dalgınlığında…
Çoğalıyor kaynağında hiç durmadan,
kucaklaşacağı anın hayali
bitmiyor damlaların…

Orhan Çimen

Genel kategorisine gönderildi | Yorum bırakın

Duçar…

Ey kelimeler;
kaç defadır kaç oldu kaçıyorum,
duçar ruhun her dönüşünde yaşadığı acılar,
işte bakın,
yine size muhtaçlar…

Orhan Çimen

Genel kategorisine gönderildi | Yorum bırakın

Dün arayıp durdum yine karanlık bulutlu bir gecede seni…

Bulmak umudu, bulunca sevinç anı
hiç çıkmıyor aklımda,
Aklımın tek gayesi adımlarımda,
onlar da kararlı,
sıklaşıyor giderek
kavuşma arzusuyla sokak aralarında…

Bulutlar hiç bitmiyor
aksine, öyle çoğalıyorlar ki;
yerle birleşecekler sanki,
kapandıkça kapanıyor gökyüzü.
Yağmur ve bunaltan karanlıkta
aydınlık yüzün çağırıyor ümitlerimi,
kor kor yakıyor,
ateşliyor,
sana olan apansız kavuşma hayalini…
Yürüyorum, ne kadar bilmiyorum. Ayaklarımın evin kapısına bıraktığı bedenimle,
beraber olduğumun farkına vardığımda, yalnızlık olanca gücüyle omuzlarımda…
Hiç bitmeyen tükenişlerin
bir yenisini yaşıyorum
bu gün bir daha…

Ruhum mahzun ve yine sen olmadan
bir şafak vakti sensiz,
yorgunluktan bitap, yarını düşünerek kısa da olsa dalıyorum uykuya…

Orhan Çimen

Genel kategorisine gönderildi | Yorum bırakın