Doğum günü bu gün;
Allah’ım önündeyim,
ellerimi bak sana uzattım
açtım avuçlarımı…
İstiyorum senden işte
bir meleğin mutluluğunu…
Bahtını;
semadaki yıldızlar kadar ışıltılı
ve yükseklerdeki enginlik kadar
sonsuz kıl…
Tuttuğu her şeyi,
uzandığı her uzağı
yakın kıl…
Öyle saf öyle temiz,
karşısına çıkan gönlü pir eyle,
boynu hiç bükülmesin,
mağdur ve mağrur etme…
Yunus gibi sevsin,
Mevlana olsun yüreği…
5 Temmuz 2013
Orhan ÇİMEN
Halim; salim değil,
birikiyor hasretlik acıları
volkan gibi dardayım…
İnceden inceye dağlanıyor;
kalbim kan ağlıyor, perişanım…
İşte; ipim,
iskemleyi kaldır ayaklarımdan…
gidemiyorum ben,
sen gönder bari,
kurtulayım dar gelen cihandan…
Kavuşamadım yar diye sana
sen diye gideyim kara toprağa…
Nasıl bir derde düştüm şaşkınım,
dönüyorum semalarda,
zikrediyorum ölümü
yalnızlık ağıtlarında…
Bakma sen sükûnetime,
öyle derinlerde ki inlemeleri
benden başka kimse duymuyor
sen sen diye haykırdığım
o bitmeyecek sevgileri…
Bitsin, bitmeli dediğim sevda,
Karanlıklar kadar büyüdü,
döndü amansız bir kara sevdaya…
Gücüm yetmiyor ayrılamıyorum senden,
Haydi Allah aşkına son dileğimdir senden;
acı çektirme, çek ipimi bitir.
Görüyorsun ki;
yaşarken bitmeyecek bu aşk
ne olursun acele hemen
kara toprakla bitir…
Orhan ÇİMEN
Sonunda tutundum seninle hayata,
her şey anlamsızmış
rastlayıncaya kadar sana…
Bahar rüzgârları hiç solunmamış,
çiçeklerin varlığından habersiz,
gülen bakışlara bu gözler kapalıymış…
Şarkılar ne kadar güzelmiş,
hayal denen tatlı bir dünya,
içinde güzeli olan bir rüya,
hayat seninle ne kadar güzelmiş…
Öfkelerin, kaş çatışların,
kimi zaman öyle masum,
kimi gün çıldırtan bakışların,
bir ömürmüş seni özlemek,
yaşamak seninle ne kadar güzelmiş…
Meleğim diyorum sana kadınım
ateşi seninle tanıdım,
şeyda oldum yakıldım
acılarınla mum oldum eridim
erenlerdenim şimdi,
işte bak girdim cennetindeyim…
Yalvarırım bitmesin artık ülfetin,
nârınla tutuşmuş gönlümde
terk edemeyeceğim son nefesimsin,
aşkta güzel talihim,
hüzünlerde sığındığım gülşenimsin,
seninle olmak, seninle yaşamak,
ah bir bilsen ne kadar güzelmiş kadınım…
Orhan ÇİMEN
Yarı yolda girdin kaderime,
sarıldım bitmeyen elemine,
döndürdün beni;
kısrak kuyruğuna bağlanmış, mahkumuna…
Acı içindeyim, inliyorum;
savruluyorum taşa toprağa,
tükeniyorum, bu nasıl bir veda…
Daha tutamadım ellerini,
sevemedim ki gözlerini,
yakarıyorum sessizce Mevla’ya,
kader diye çıkardı seni karşıma,
daldırdı ümitsiz bir hülyaya,
bir tek vuslat anı için, razıyım
verilecek en büyük cezaya…
Mevsimlerden sonbahar,
artık soğuk esiyor rüzgarlar
maluma gidiyoruz sıklaştı adımlar
terkime aldım aşkımı, sevgimi
şimdiden giyindim elbiselerimi
dünyada tutamazsam ellerini,
arayacağım mahşerde seni,
meftunu olduğum o güzel gözlerini…
Orhan ÇİMEN
Kalbine; sesi,
ruhuna; sevinçlerin, kederlerin
kadar yakınım…
Sana ait her şey ezberimde,
biliyorum akıl oyunlarını,
tanıyorum belki senden fazla seni…
Uykusuz gecelerdeki;
isyanlar, yakarışlar,
seninle olduğum rüyalar,
yalnız bırakmadı
gökyüzünde yıldızlar,
mahzunun bu gözler,
bütün sırlarını bana taşıdılar…
Bilmek öyle büyük bir ceza ki;
nikâhlandık;
eleme, acıya
sonu belli olmayan
bir kap kara sevdaya…
Buna sonsuzluk çukuru diyorlar…
Yalnızım o çukurlarda…
Sesleniyorum;
duymadın, duymuyorsun…
Çünkü sen hayattasın…
Ben boynu bükük
aşk kapısının kölesiyim,
bitmeyen isyanlar kaderim
desem de
tek dileğim olurdu;
zamanı geriye döndürmek,
ya da
dileğimdir;
mahşerde ellerini tutabilmek…
Orhan ÇİMEN