Orhan ÇİMEN

Bir güneşsin sen,
Ay ışığısın karanlıkların,
En güzel yıllarımın taze baharısın,
Borçluyum sana, kalbime yüklediğin aşka
Nur’sun; ama bana suskun…sessiz ve mağrur…
Bahtıma küssem de mutluyum;
Gülen yüzünden ödünç aldığım zoraki tebessümle…
Bir dünyasın sen;
Taşıyorum her dem ümidini  yüreğimde,

Kaderim bir gün, dönecek diye…
Dudakların gonca,
Gül bahçelerinin tacısın…
Gözlerin ceylan;
Üzüyor beni, kimi zaman sevincim,
Endamın, rüyalarımın süsü…
Zalimsin desem de
Talihim de diyorum sana,
En güzel yıllarımın taze baharısın.
Hele o kaş çatışın,
Öfken var ya!
Leyla’sın o zaman, Mecnun’unun oluyorum ben…
Sen yarsın, öyle zengin ki yüreğin;
açtım acılarımı,
tüm sırlarımı,
hüzünlerimi,
büyük aşkımı;
şikayetsiz taşıyorsun…
Borçluyum sana sitem etsem de
Yüz çevirsem de sana,
Sebepsiz değil sana aşık olmak,
Uykusuz gecelerde sensiz yaşamak,
Seni sevmek,
Benimle olmasan da sana bağlanmak,
Köle olmak sana,
Öyle güzelsin ki;
Sebepsiz değil sana aşık olmak…

Orhan ÇİMEN

Figanlar göklere yükseliyor
karanlıklar bile korkuyor
seven kalbin ahından.

Geceler uykuya hasret, yorgun…
seninle vecde gelen gönlüm;
hep umuda taşıyor sessiz gözyaşlarını.

Göz bebeklerimde donmuş ümitlerim,
mahsun yakarışlar,
dönüyorlar sana,
boynu bükük, çaresiz,
aşkına bağlanmışlar…

Leylalar, mecnunlar
yaşanmış kara sevdalar aşkına…
göz yaşlarıyla yeşersin umutlarım,
tutsun ellerim
kaybettiğim seni…
Işığım sönmesin,
yakarışlarım kapından dönmesin…

Hayatımın ebedi yüzü,
seni öyle çok seviyorum ki;
düşlerimde sakladığım mehtabı,
kıskanıyorum sen diye…
karanlıklarda yıldızlara tutunuyor
gözlerim hep sen diye…
kavuştuğumda sonsuzluğa,
iki damla pişmanlık göz yaşıyla,
kabrime ilk geleni bekleyeceğim yine sen diye…

Her şiir bir ağıt… yas yerine döndü ruhum
Ama olmuyor… olmuyor…
Bitsin, bitmeli artık, çok yoruldum…

Her şafak, yüreğimde yeni bir kâbusun,
Geceleri istemiyorum;
tutamıyorum, kayboluyorsun…
Her sabah uyanıyorum, yine yoksun…

Bu bir veda değil artık, sen çıkıyorsun…
Hayatıma hiç dönmemek üzere, gidiyorsun…
sevginin sana yakın olmadığı çok uzaklara…

Kapatıyorum sana ait bütün sayfaları,
Yalnız sana açtığım sırlarımı,
tükenen umutlarımı,
korkularımı,
aşkımı,
bir daha yaşamamak;

ve kaybettiğin o fotoğraflarını,
bir daha görmemek üzere,
hatıralarında saklarsın diye,
onurla,
sana gönderiyorum…

Orhan Çimen

Unuttuğumu sanma sakın, bir seraptı yolumu kesen,
Geç kaldım sadece biraz; güller, düşler derken…
Bakarken sana, birden bire inivermişti önüme bir perde…
Aldatmaca oyunlar, oyuncular… dizilmişlerdi sahneye,

Gözleri sanki seni oynuyordu sahnedeki güzel kadının
Oturduğum koltukta büyülendim, esiri oldum bakışlarının,
Ayrılamadım bir türlü, aklım sende olsa da…
Tuttular elimden aldılar oyuna,
Kaldım büyülü gözlerle karşı karşıya…

Sen misin o, yoksa o mu sen… şaşırdım kaldım…
Kalp atışları çarptı beni ilk defa sarıldım,
Ellerinin sıcaklığı değdi ellerime bu sensin dedim,
Yumuşacık ipeksi teni dudaklarımda,
Tanıdık geldi ince beli, sarıyorum hep rüyalarımda,

Büyük sahrada kalmışım yedi yıldır sanki ,
İndirdin aniden bahar yağmurlarını kavrulmuş bu sineye,
Şaşkına döndüm.. kana kana içtim hasretini,
Yağmurlar durdu, bu garip gönül kaldı yalnız başına yine
İsyan ediyorum beni bıraktığın ıssız, sensizlik çöllerine…

Öğrenirim sanmıştım seni unutmayı, anlıyorum şimdi…
Değil unutmak, sensizlik içimde o kadar büyüdü ki;
Her şeyde görmeye başladım tıpkı rüyada gibi seni…
Ama çok yoruldum, kalbimde sır gibi seni saklamaktan…
Ne olur biraz yakın ol, biraz sev, anla ne olur biraz beni…

Orhan Çimen

Kara sevdadır benimki
büyülü mehparem…
Küskünlüğüm kaderedir,
sensizliğedir isyanım…
Sensiz bir hayat, ateştir
yanarken içinde, bigane kalan
diyemiyorum sensin…
Heyhat sen de bağlanmışsın
öylesine sıkı sıkıya…
Göz ucuyla bile bakmıyorsun
kor ateşte yanana…
Bir damla göz yaşın değse tenime,
söndürecekken narı…
Acı içinde yükselen çığlıklarım,
görüyorum ki taş bağladığın kalbine,
ulaşamadan mahçup,
dönüyor çaresiz,
alevle sarmaş dolaş bedenime…
Olsun… bin kere yansam da aşkının ateşine
uzatmasan da ellerini…
esirgesen de tek bir damlayı,
varsın ya sen…
var olduğunu bilmek bile yetiyor,
duymasam da sesini…
Seni öyle çok seviyorum ki;
elbet bir gün koklayacağım
gül kokan o güzel nefesini…

Orhan ÇİMEN

Temiz bir kalbe amade, yol ayrımındayım…
O kadar çok gönüle giriyorsun ki; gördüm, yandı canım…
Değmeyecek öfkemi hemen uğurladım…
Sana gelen bütün yolları inan hep kapattım.

Rüyalarımın mihriban sevgilisi;
Dönmemek üzere yolcu ettim artık seni…
Düşlerimde olman için yaşamıştım nice hüzünleri,
Azad ettim şimdi, senin için bütün ümitsizlikleri…

Rüyalarımın mehlika sevgilisi;
Başına koyduğum asalet tacını attın yerlere…
Hicranın zindanımdı, bağlanmıştım zincirlere,
Yıktım taş duvarları, gidiyorum artık, senin olmadığın ümitlere…

Rüyalarımın şemsinuru;
Özlem karanlıklarına yol verdim, özlemişim sensizliği…
Görmek için yıllarca beklemiştim halbuki seni,
Söndürüyorum artık kalbime sardığın umutsuz aşk ateşini…

Rüyalarımın mihricanı;
Esir ettiğin ruhumu, esaretten kurtardım artık…
Her ayrılığında matemine giren kalbim; sevinçle dolacak artık,
Yasını aşk melekleri bile anlamayacak,
Mutluluk güfteleri saba ile şarkı olacak,
O güzel ten kokun, bilmelisin ki; hiç duyulmayacak…

Ay yüzlüm; tacı bıraktın iniyorsun aşağılara,
Bakıyorum ayak altı sevgili olmuşsun orta oyununda…
Kapatıyorum gönlümü, rüyalarım da ayrılıyor senden
Gonca değilsin artık sen…uzaklaştım gül bahçelerinden…
Siyahı, moru, beyazıyla yeni bir dünya; lale bahçesindeyim…
Taçlanacaktır en güzel sevgi, sensiz bir başka sineden…

Orhan ÇİMEN