Öyle alışmıştım ki rüyalarına
birlikte geçmişti sanki
koskoca bir yüzyıl…
Ayrılığınla artıyor
yalnızlık korkularım,
kâbusuna dönüyor,
bütün hayatım…
Bir deryadayım;
üstümde gök kubbe sonsuz,
alabildiğine siyah boşluk aşağılarda,
düşüyorum bir anda,
kayboluyorum karanlıklarda…
Çığlıklar taşıyor dudaklarımdan
gayesiz batıp çıkıyorum
boğuluyorum korkudan…
Üşüyorum,
titreten azgın rüzgarlardan
amaçsız savruluyorum sağa sola
ne olduğunu anlamadan
bir aşağı, bir yukarıya
öylesine çaresiz…
Hesap saatindeyim sanki…
Hatalarım,
günahlarım,
sırayla karşımda…
Konuşmak istiyorlar belli ki,
sabırsızlar,
yüzleşeceğiz hepsiyle,
kurtuluş yok,
yaşanmış bir zamanı;
dakikalara, bilinmez
belki saniyelere sığdıracağız…
Uçsuz bucaksız sonsuzluk,
dümdüz olmuş yeryüzü…
Koskoca alemde
arkadaşım; yalnızlığım,
tutunacak kimse yok…
Kabusta tek umudum bir gönül…
İlk karşıma gelen
sevgili annem;
nur yüzlüm, ak saçlım
elinde tespihi,
yakaran gözleri…
Konuşmuyor,
süzülüyor pınarlarından,
sadece iki damla merhamet gözyaşı
terk ediyor, hiç durmadan…
Alelacele konuluyor hemen önüme
önce günahlarım,
sıralanmışlar alt alta
şaşırıyorum; birde de
doksan dokuzuncu satırında da
“Sen” yazılısın…
Bahardı günlerden,
içimde tutamadığım
çocuklar kadar günahsız
sana dair bir “rüya”yı açmıştım…
Al al olmuştu yanakların
saklı bahçenin açmamış gülü
gonca demiştim dudakların,
kuğu boyunlu
çok güzeldi omuzların,
yeryüzünün güzel meleği…
Öylesine girmiştin ki hayatıma;
adın zikrim,
yüzün mabedim,
tükenmeyen isyanlarımdı ayrılıkların…
Ruhumda yaktığın “aşk ateşi”ydi
Sana yazdıklarım…
Seni sevmekmiş yegane günahım…
Sana verilecek bunlarmış
meğer bütün hesabım…
Masum ruhumla
yöneliyorum yeniden Sana;
dualarım, tek dileğim;
bir ışık, bir nur; yüzün,
umudum; tebessümün…
Bir ses, ismimi fısıldıyor,
donup kalıyor o anda her şey;
bıçakla kesiliyor azgın rüzgarlar…
Yıldırımlar susuyor…
Bir sessizlik, sesinle
huzurdan ayrılıyor karanlıklar
deli eden korkular;
nalan yüreğimi kaçarak terk ederken,
siyahlar içinde
çıplak omuzlarına düşmüş saçlarıyla
hükümran bir kadın,
yıldızım,
ihtişamla tutuyor ellerimden…
Gözlerine bakamıyorum;
takatimi, Sen gelene kadar
yollarına döktüm,
tükettim, kalmadı mecalim…
Bakamıyorum yüzüne,
kaybolacak ümitlerime;
sensiz bir hayatı söyleyemem,
umutsuzluğa dönemem,
dayanamam artık,
Sensizlik acılarına…
Yalvarıyorum, bırakma ellerimi
muhtacım Sana,
Sevdiğim Sen tek kadınıma…
Orhan Çimen