Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Aklım başıma geldiğinde gel demek gelmiyor içimden zorluyorum hatırına hatıralarını yüzüne aralanmış kapıdan bir defa görebilsem diyorum o ilk masum halini başladığım dönüş yolculuğu çok uzun, Seni kaybettim rüyalar bitti artık bütün şiirler ölü doğuyor… Orhan Çimen

İnsanın adaleti nefsidir munzur nefis; ruhta ihtiras estirir… İhtiras kibir, kibir, sınırsız güç ister.. Sınırsız güç; zalimleri yaratır zalimler huzur bulmaz, bilirler ki varacakları yer gayyâdır… Orhan Çimen

İpin altı da senin üstü de oynuyorsun hep oyundasın takımın var gibi herkes zannediyor kendindensin sonunda nasıl oluyorsa oluyor hep galibin koltuğundasın sayende öğrendik maniki dünyayı değer mi bu kadar çok kalıpla yaşamayı yorulmuyor gibisin pes dedirtiyor aslında zavallı halin … Okumaya devam et →

Peşinde değil artık… Ne bir bahar diyorum sana dair ne bir Eylül esintisi kaldı, ne sabırsızlanan ay ışığı var artık ne gecenin karanlığında saklanmış, içinde sen olan rüyalar kaldı… Peşinde değil artık; düşünceler, düşler, Seninle yaşayan aklım Sana bölünmüş merakım… … Okumaya devam et →

Sabırla saniyeleri taşıyan yelkovan gibi yudum yudum Seni yaşadığım yılları şimdi hayatımın neresine koymalıyım? Yüzyıllık bir serabın doyumsuz büyüsü gibi yaşanmış onca zaman nerelere gitti? Sen diye başlayan her cümlenin sonu; artık, bilmiyorum ile bitiyor. Bilmiyorum suskunluğu; kaybolan ışığını mı? … Okumaya devam et →