Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Sen varsan dünya var Sen varsan hayat var Sen diyorum Sesleniyorum Nefesimsin Daha ne söylenir? Anlamsın Manasın Tutunduğum dalsın Goncasın Tutulduğum akılsın Göğüs kafesimde taşıdığım gurbetsin Hep vardın Dolu dizgin kısrağım Bir baktım; Ben duruyormuşum meğer uzaklaşınca fark ettim giden … Okumaya devam et →

Konuşamadım bu gün sesini duyduğumda, o kadar çok şey vardı ki anlatacak sana birini söylesem korktum, ardından diğeri yarım kalacak halbuki neler birikmişti günlerdir dudaklarımda… Ben bunları düşünürken baktım bütün sesler benden önce seninle konuşmak istiyorlar aşık olmuşlar sana darmadağın … Okumaya devam et →

Resminin üstüne her gece bir pelür kağıdı koyuyorum gözlerinin, dudaklarının üstünde dolaşırken; şiir olup çıkıyorsun karşıma kelimeler ruhuna ulaşıyor seninle buluşturuyorlar beni… Orhan Çimen

Takvim yapraklarında seni anlatan sana ait kutlanacak her bir tarih derdim olarak kaydedilmiş; kara kış zemheri oluyor üşütüyor yüreğimi, tam da işte o zamanlarda; al’a dönüşen pembenin yüzündeki mutluluk ışıklarında seni seyretmeyi o kadar çok istiyorum ki; kapatıyorum kalbimi bütün … Okumaya devam et →

Yağız dorusu bir küheylan olmuş dört nala koşuyor zaman, terkisindeyim yakarıyorum biraz soluklan, sesimi duyuramıyorum rüzgarından, sırtına sıkı sıkıya sarılıyorum yelesine, menzilini bilen ayaklar ne zaman yorulacaklar, bir zaman ve bir ben; uzaklaşıyoruz her adımda özlemlerden çok daha uzaklara sıklaşıyor … Okumaya devam et →