Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Bazen denizden gelir gibi bazen karadan esiyor rüzgârın bilmem kaç galon sarhoşu oluyorum o güzel adımlarının… Konuşurken sevişiyor dudaklarınla okşadığın dilin öylesine zevk veriyor bakarken yüzüne mahzenlerde yıllanmış şarabım… Geceler bitiyor ayrılamıyor resminden gözlerim ruhunla buluşuyor mevsimler gibi her zerresi … Okumaya devam et →

Hiç uyutmuyorsun geceler uykusuz çok uzaklardan dalga dalga geliyor rüzgârında nefesin kokun yayılıyor sanki yanı başımdasın kalkıyorum yataktan, hep ayaktayım ağrılar giderek artıyor; ağırlığını taşıdığım sol yanımdan ya sen geleceksin ya da ölüm meleği ilahi, sevda bu ya hiç değişmeyecek … Okumaya devam et →

Kalbin terbiyesi ruhun asaleti sözcüklerin sevgilisi insanlığın en büyük serveti gönlün sesi benliğin nezaketi unutuldun, kaybolup gittin terk ettin özlemin öylesine büyük ki hayatımızın zarafeti; hasbelkader tanışanlar şimdi çok özlüyorlar seni… Orhan Çimen

Hayatımdaki herkes alkışlandı, geçmiş uğurlandı ya da unutuldu, her şey affedildi, kötüler dahil herkesle iyi geçinildi, hiç bitmedi hayalle yolculuk çocukça dualar edildi, yaşanayamayan her baharla yeni umutlar bir sonraki Nisanlara taşındı. Nefesler daraldı kırıldı hevesler, erenlerden hep medet istendi … Okumaya devam et →

Söylenecek tek söz kalmadı; yan yana gelmiyorlar parça parça kırılmış kelimeler ne zarafet kalmış ne de incelikler… Bir hayalin girdabındaymış rüyalar, bittiğinde, inceden başlıyor ruhlardaki hançeri bürran acılar lime lime olmuş hayaller yeksan bütün umutlar küskün gündüzler sabahlardan kaçıyor geceler… … Okumaya devam et →