Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Sonsuzluğa gitmeden vedanın bir provası yapılırmış dünyada, sıkı sıkıya tutunduğumuz hayatta; daha dün gibi doğumumuz, bu gün çocukluğumuz, annemizin sıcacık kucağını neden daha çok arıyoruz şimdi, hatıraları hep genç babamıza bu kadar çok hasretin nedir anlamı, yıkılmış, kaybolmuş resimlerde kalmış … Okumaya devam et →

Aramıza konsa da bin kahır öylesine doldurdun ki hayatımı bende bana yer kalmadı, aklım uzaklaştı ruhum üryan… Heyecanına yenik kalp atışları titriyor gözlerim, sonsuzluk penceresinde dalmış âlemine hayran… Büyülenmiş, ilan etmiş başından mağlup, diz çöküyor önünde çırılçıplak benden ayrılmış gönlüm; … Okumaya devam et →

Ne gözlerinin ışığı ne sesinin rengi kalmadı, kayboldu gitti benden öylesine bıkkın, öylesine yorgun bakıyorum inanılmaz güzel oynuyorsun sahnede; üç kafadarlı bir oyun… Her anı hesap dolu yalanların, müthiş yönetiyorsun dalavere dubarayı hele biri de var ki; yüzünde maske, bir … Okumaya devam et →

Fethettiğin gönlümü sana açıyorum afet-i devran; göz alıcı halin muhteşem çılgınlık oyununa açık, parlıyorsun hangi uzağa gitsen ışıltılı yıldızsın ruhunla cezbediyorsun… Çağıran güzelliğini seyretmek yetmiyor artık merakım öylesine büyüyor ki, dokunmak istiyorum tılsımına, değse diyorum, sevse tenini ellerim, biter mi … Okumaya devam et →

Sönmeyen bir meş’aleyi tutuşturdun ellerime, gücün alevlerde, ruhu çıldırtan aklı yok eden büyünün ateşle buluşmasıdır sende yaşadıklarım… Kalbin tendeki sıcaklığı gibi taptazesin, sarmış bütün gönlümü kıvılcımların kızıllığı kadar muhteşem ateşle raksın, seyrederken eriyorum, tükenip yok oluyorum, sonsuzluğu taşıyorsun avuçlarında, yakıyorsun, … Okumaya devam et →