Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Ne kadar garip, öyle anlaşılmaz, hayır aslında öyle, çok da anlaşılır… Sadece biz bir yerlere koymuşuz inadına ısrar ediyoruz, sen olacaksın böyle… Değil işte, ayaklar baş olmuyor her fırsatta, en küçük fırsatı kaçırmıyor, aslında “koşturan” sensin demek, o kadar zor … Okumaya devam et →

Hatırlıyorum sıradandı o gün, bilemezdim ki rüzgar olup esecek, fırtına olup kaderime hükmedeceksin bir gün… Yüzündeki sevinçte öyle masum öylesine çocuksu, geleceğin müjdesi vardı, hiç fark etmediğim dudaklarında… Bir bahar vuslatı; tir tir titreyen bedenin, yankılanan haykırışlar, ateşle kavrulan tenin, … Okumaya devam et →

O kadar gerçek öyle yakınsın ki; soluduğum nefes, yaşadığım zaman, aklımsın… Ellerin ellerimde ten sıcaklığın, tek bir dudak dokunuşu, hayatsın… Dert değil, uzaklarda oluşun hicran acısı, adına ne deniyorsa özlem mi hasret mi yoksa, yokluğun da olsa; içinde sen olan … Okumaya devam et →

Turnalara açtım yalnızlığımı, anlattım onlara sevgimi, o kadar çok benziyor ki asaletleri tıpkı senin gibi dünya güzelleri.. Sardılar zarif boyunlarına aşkının hikayesini, koydular kanatlarına sana olan sadakatimi, buğulandı gözleri, hüznümü sahiplendi her biri, geliyorlar gönüllü elçiler hepsi… Turnalar uçuyor; uçuyor … Okumaya devam et →

Kırbaçlanmış gönül yaralarına attığın mesut, mutlu çığlıkların; tuz oldu… Verdiği acılar, kalp ağrıları, bir daha asla onmayacak tebessümleri alıp, gömdü topraklara… Öyle yordun öyle yorgunum ki; yaşarken ölmek nedir bilir misin? Kırıp döktüğün ruhu teslim aldın… Köle olduk, yüce efendi … Okumaya devam et →