Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Hikayenin başına dönebilseydin, ne olurdu? Bakıyorum sensiz dünyaya , olmadığın zamana, rüzgarlar eskisi kadar ılık esmiyor, üşüyorum… Başım önümde; kaybettiğim sevinçleri arıyorum, kırılmış kalbim hicranına dayanamıyor ağlamak istiyorum… Kurumuş göz pınarlarım ruhuma hükmetmiş, damlalar inancını kaybetmiş, söyleyebilsem onlara yalnızlığımı, göz … Okumaya devam et →

Hakikaten yanılmışım… Büyük hayal kırıklığı, artık nezahet diyorum biraz nezaket istiyorum… Hak etmemişken bu kadar çok yükseklere nasıl çıkarmışım şaşırıyorum… Öyle mahcup öylesine üzgün ki kalbim, sessiz sakin bakarken yüzüne biraz tebessüm iken dileğim, bu defa sen açıyorsun yüreğini ne … Okumaya devam et →

Toprakları kokluyorum, avuçlarımda sanki bedenin, ölüm kurtuluş derken, en büyük özlem ölümmüş meğer… Dönüşü olmayan yolculuk, gelemiyorum yanına çaresiz, sadece bekliyorum… Yağmurlar başladı, mesafeler çok uzak, tek başına gelebilir misin? Mezarlık çok soğuk, gelenler ürperiyor biraz… Bak yandaki komşunun sevdiği … Okumaya devam et →

Ne kadar oldu takılmışım inanamıyorum bir rüyada kalmışım… Tabirini sorup duruyorum kendime; çok dolaştım gökyüzünde yıldızlar, melekler, burçlar musallat oldu uykumdalar… Yanlarında bir de fani süslemiş püslemişler puslu bir ay ışığı altında “işte kadının” diye sundular… Öyle ya ilahiler onlar … Okumaya devam et →

Öylesine derin yaralar açtın ki kalbimde hayatıma girdin nefesim oldun, yeni bir baht oldun kader çizgimde… Özlemin acı verdi ruhuma onunla mutlu oldum… Attığım her adımda adını terennüm ettim ezberim oldun… Hasretin bin yıllık uzaklıktayken bile, hiç terk edemediğim nurunla … Okumaya devam et →