Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Nefesim olan adını meşgulüm inkârla… Her gece hayalinle hevesle baş koyduğum yastıklar bile, çabuk alıştılar yokluğuna… Dokunduğum her tende adını fısıldarken, çoktan veda ettim ipek dediğim tenine… Hele o kokun var ya sevdalandıran öyle çabuk uçup gitti ki hayatımdan… Öfke, … Okumaya devam et →

Bir zamanlar neşeyle kanat çırparken yükseklerde; mesut, sevinçli, hayat dolu… Kırıldı kanadım alçaklarda, yerdeyim şimdi; korkak, ürkek, kaygılı… Kavuşma heyecanının imkansız yolculukları umuda taşıdığı, göze aldığım göç yollarının biterken o zamanları, ayak seslerinden kaçıyor oldum, saklanıyorum artık… Karanlık bir köşede, … Okumaya devam et →

Yıl olmuş meğer, anlıyorum ki; korkularla hep sevişilmiş… Hatırla; hayal kırıklığı ile başladı aslında sensizlik… Varlığın şimdi artık çekilmez bir kabus… Bakıyorum her sözümde kurtuluş duaları gizlenmiş… Dehlizlerinde karanlık kuyular ümidim olmuş bir zamanlar Her kaçışımda sarılmış ayaklarıma kalmışım çaresiz… … Okumaya devam et →

Unutmak seni, kaybolmak olmadığın yerlerde yaşarken ölmek… Sokak lambalarının söndüğü sabahın alaca karanlığında; sessiz ıssız, ürperten serinlikte dalgın, sen olmadan sensiz uzayıp gitse zaman… Sokaklarda sensiz sen olmadan, dalgın seni düşünmeden aylak aylak dolaşsam… Sevsem karşıma çıkan sokak köpeklerini, varsa … Okumaya devam et →

Sayısız kalbe girme arzuların etkisinde burçlarının, çılgınlık bu senin zevklerin; kimi zaman öylesine cüretkar, bilerek yaptığın dokunuşlar; gelecek için verilmiş sanki tatlı vaatler, öyle ki ustaca hazırlanmış tuzaklar, işte; içine düşülen çukurlar… Sonra elinde oyuncaklar… Bunun adına; “sende kör olmak” … Okumaya devam et →