Aylık arşiv: Ocak 2014

Tutuşturduğun o ateşle hayatımın gerçeği, tek sırdaşısın… Sen; kanatlı bir melek değilsin, sen; ne mehtap ne de bir ay ışığı, gül bahçelerinin goncası değilsin… Değilsin sen göklerin parlayan yıldızı… Sen; gözlerimden akan yaşsın… Sen; gecelerin haramısın… Terk edemediğim acısın… Gün … Okumaya devam et →

Ne kadar garip, öyle anlaşılmaz, hayır aslında öyle, çok da anlaşılır… Sadece biz bir yerlere koymuşuz inadına ısrar ediyoruz, sen olacaksın böyle… Değil işte, ayaklar baş olmuyor her fırsatta, en küçük fırsatı kaçırmıyor, aslında “koşturan” sensin demek, o kadar zor … Okumaya devam et →

Hatırlıyorum sıradandı o gün, bilemezdim ki rüzgar olup esecek, fırtına olup kaderime hükmedeceksin bir gün… Yüzündeki sevinçte öyle masum öylesine çocuksu, geleceğin müjdesi vardı, hiç fark etmediğim dudaklarında… Bir bahar vuslatı; tir tir titreyen bedenin, yankılanan haykırışlar, ateşle kavrulan tenin, … Okumaya devam et →

O kadar gerçek öyle yakınsın ki; soluduğum nefes, yaşadığım zaman, aklımsın… Ellerin ellerimde ten sıcaklığın, tek bir dudak dokunuşu, hayatsın… Dert değil, uzaklarda oluşun hicran acısı, adına ne deniyorsa özlem mi hasret mi yoksa, yokluğun da olsa; içinde sen olan … Okumaya devam et →