Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Bir sevgi sözcüğü, sıcak bir dokunuş teşekkür ve bir komplimandır, dostluktur aslında övgüleriniz… İnsancıl mütevazî haliniz, zannedilir bütün bunlar sanki acziniz… Jestler gerçek sanılır vaz geçilmez görür tuttuğunuz boy aynalarında kendisini… Büyütmeye çalışırken onu, Sizi küçültme gayretini, hayretler içinde baktığınız … Okumaya devam et →

Göklerde zannedilen ışıltı allanıp boyanıyor alçalıp duruyor iniyor çok alçaklara, ve bir yıldız (!) kayboluyor… “Bekleniyormuş” meğer hala beraber olmaya “sarıldıkça” batıyor gönüllü çamura inecek çukurdan çaresiz daha aşağılara… Oyunlar hiç bitmiyor üstüne yok ustalıkta farkında değil zararı kendine verir … Okumaya devam et →

Kaybolmadı, bir başka aleme taşındı, çok derinlerde, yalnızlaştı aşkı hümayun; deryaya kavuşma arzusuyla uzayıp gidiyor umutlar kederli dünyayı umursamadan sessizden akan hüzünlü nehirlerin dalgınlığında… Çoğalıyor kaynağında hiç durmadan, kucaklaşacağı anın hayali bitmiyor damlaların… Orhan Çimen

Ey kelimeler; kaç defadır kaç oldu kaçıyorum, duçar ruhun her dönüşünde yaşadığı acılar, işte bakın, yine size muhtaçlar… Orhan Çimen

Bulmak umudu, bulunca sevinç anı hiç çıkmıyor aklımda, Aklımın tek gayesi adımlarımda, onlar da kararlı, sıklaşıyor giderek kavuşma arzusuyla sokak aralarında… … Bulutlar hiç bitmiyor aksine, öyle çoğalıyorlar ki; yerle birleşecekler sanki, kapandıkça kapanıyor gökyüzü. Yağmur ve bunaltan karanlıkta aydınlık … Okumaya devam et →