Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Pembe köşkün perili kızı diye Geceler boyu sarılmışım, yarattığım kederlere… Hayal bile değilken adına sonsuzluk demişim, fani ümitlere… Mecnun gibi severim diye Leyla kaftanını giydirmişim, bigane değerlere… Cinnetimmiş meğer cennetim dediğim sine… Kabahatim büyüktür; aşkı dönülmez kılmışım, dönülüyormuş meğer sonunda … Okumaya devam et →

Seni… Nasıl sevmem ki; seni… Şefkatine sarıldım; sinendeyim… gece karanlığındaydım ışığına tutundum ölüme kurtuluş derken, hayatı tutuşturdun ellerime… Nasıl sevmem ki seni… Rüyalarımdan nasıl çıkartırım? Minnetim o kadar büyük ki… Yetmiyor artık bana rüyalardaki sen… Daha çok ve daha çok … Okumaya devam et →

Ödülü mü insanın; uzaklardaki dostlukların açmazlarını kalbinde duyması… Hasretleri solurken, yalnızlıkları oynatıyor hayat bize…. Mezarlıklar dolu yalnızlarla… Üst üste yürek koymalı… Yıllar hangi dehlizlerden geçirdi bizi daha hangilerine götürecek hiç bilmiyoruz… Unutmadıklarımız, sahiden olacak mı kavuşacaklarımız… Sırrı; avuçlarımızın alın yazısı … Okumaya devam et →

Gecelere sığınıyorum karanlıklarla sarmaş dolaş… Issız sokak aralarında korkularla arkadaş… Biliyorum titrersin buralarda, göz bebeklerin büyür, hayretle bakarsın perişanlığıma… Acırsın berduş halime… Tutkunun esiri gönlümü, kaçırmak istiyorum gelemeyeceğin yerlere… Aklımı tutmak istiyorum ellerimle; Sen olmadan sensiz bir dünya, Sensiz bir … Okumaya devam et →

Yükselen değerler diyoruz kapımızı çalıyor cüceler. Değerler yaratıyorlar sözüm ona paketliyorlar yaldızlı ambalajla, çürümüş iğrençlikleri doldurup pazarlıyorlar adı insan olanlara. Karanlık kafaları, doymamış vicdanları, hazıra konmuş mirasyediler gibi bol keseden sunuyorlar insanlara… Güven denen kayıtsız sermayeyi masumiyet maskesi altında dolandıran … Okumaya devam et →