Bergüzar…

Bakınca yüzüne kayboluyorum
cennetin sokaklarında…
Gözlerinde huri ışığı;
büyüleyici…
Dudakların mey kadehi;
ayrılmasa dudaklarımdan…
Saçların hep geceleri özletiyor…
Hele o sesin var ya;
alıyor ruhumu,
kaybolan nefesim oluyor…
Endamın bir ateş yakıyor;
korunda erimek istiyorum…
Tebessümünle;
kalbime teenni doluyor,
huzur arkadaşım oluyor…
O kadar güzel ki adın,
incitirim diye;
seslenmekten korkuyorum,
yazdığım mektuplarda
neden yok adın?
Karanlıklar bana yokluğunu hatırlatıyor
hep bir ışık arkasında seni arıyorum,
yansın istiyorum bütün ışıklar…
Yolculuktan dönerken
gözlerim hep pencerelerde;
seni hayal ediyorum…
Hele bir pazar sabahında
uykudan uyanışın,
bir ömür olmalı yanındayken…
Masal perisi, aşkın efendisi;
biliyorsun sen hayal değilsin,
mevsimler desen de sen, sevgilisin…
Sensiz geçen, kaybolmuş yıllar
adına; hüsranmış diyorum…
Kolay olmadı;
tutundum; ışığına,
buldum bir bergüzarı;
hasreti olsa da yaşatan sevgiyi
Seni; Firdevs’i…
Kaybolmasın ne olur ruhumun cenneti…

Orhan Çimen

Bu yazı Genel kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.