Kör oldu gözlerim sanki,
ışığın kayboldu görmüyorum…
Sensiz olmaz derken
bak alıştım,
tutunuyorum, üşümüyor,
titremesi geçti yüreğimin…
Sen diye sarıldığım soğuklar bitti,
hüsran değil artık hicranın…
Umudunla yaralı gönlümden
yok oldu acıların…
Bahar yağmurları başladı
yıkanıyor ruhum…
Anlamadım o nasıl rüzgardı
savurdun attın…
Önce masum bir kar tanesiyken
sevgi mısralarıyla çığ olup aktın…
Korktum, şaşırdım,
bir nefes, tek bir ses istedim
soluk alamadım…
Beyazdın, aktın
sonra ne oldu anlamadım…
Kapkara bir yüzle ortaya çıktın
haykırmıştın ya!
Anlıyorum yok olmuş,
kaybolmuş arın…
Şaşkınlığım bitmiyor
her gün yeniden başlıyor
nedir o salınmaların!
Hiç bıkmıyorsun, bıkmayacaksın
eyvallah!
Bir hayatın bir dönemini aldın…
Mumla arasalar da
bulamayacaklar
yokmuş zaten, hiç olmamış
“değerlerim” dediğin ışığın…
Hakikat bu ya yaratılanlar;
hayalmiş,çok yazık
ruhumuz mumla bir ışık aramış…
Orhan Çimen