Kaderimsin, kedersin hayatımda
çizgilerimde hasretim diyorum
boynum bükük, kalemlere sığınıyorum
saklanıyor, sensizliğe sarılıyorum
dostu oluyorum yıldızsız semaların…
Atıyorum yüzümü karanlıklara
kaçamıyorum, mehtabım oluyorsun…
Gönlüm virane, unutmak istiyorum
ten kokunu yollarda hapsediyorum
dilimdeki ayrılık şarkılarında,
kaybolduğum sarhoş gecelerinde
karşıma çıkan ilk yıldızım oluyorsun…
Dargınlıklara kucak açıyorum
görmesinler dediğim falcıların
rüşvet koyuyorum avuçlarına,
beyhude kapattığım fincanlarda
bakıyorum, bir hayat veriyorsun…
Suskunum, anmamak için adını
atıyorum, uykumdan rüyalarını
yalnızlığa inat, gece sıcaklığını
bırakıyorum hicranın koynuna
aşka can veren, gözyaşı oluyorsun…
Nazınla estirdiğin rüzgârını
tutuyorum, değmesin başka tenlere,
savrulan saçlarının ışığını,
emanet ediyorum göz bebeklerime…
Bakışlarındaki aşka davetin,
gonca dudaklarındaki işvelerin
esir almışlar ruhumu inletiyorlar,
ben, seni, bir periyi kıskanıyorum…
Olmadığın yıllara soruyorum
sitem ediyorum sensiz mevsimlere,
yazık, yalnız geçen koskoca ömre…
Duyabilseydim topuk seslerini
arardım hasretle ayak izlerini…
Vuslatı olmayan kara sevdana;
yandığım kor ateşim diyorum…
Duaya açılıyor avuçlarım;
Nisanı çağırıyorum aylardan,
ilkbaharın mahcup pembe kelebeği;
geçirdiğimiz o kısacık zamana,
bir daha bir defa nefes versen
gül kokan sıcak yüreğine dokunsam,
onunla hayata yeniden dönsem…
28 Nisan 2014
Orhan Çimen