Fermanını yazdın,
buyruğun asıldı boynuma…
Söz verdik bir kere ferman bu,
boynumuz kıldan ince…
Ey gönlüm! ferman geldi,
vazgeçiyoruz yardan…
“Gönül ferman dinlemez ki!”
vazgeçilir mi yardan…
Fermandan mı gönülden mi geçelim,
yoksa sözden mi…
hangisi doğru olan ki…
Bir kere öğrenmişiz;
“Söz namusdur!” ilkesini…
Elçiler gönderelim yare,
melekleri yapalım gönüle eş …
Söze sadakati ediyorum arkadaş…
kararından dönmüyor yar nafile…
Gitti gönül yarin peşine,
kaldım ortada yalnızım sözümle…
Ağlıyor gözlerim, acı içinde inliyor kalbim
Ey kaderim! seni kime şikayet edeyim…
İnsaf eyle, yar mı olacak benim kederim…
Yar; aşktır, sevgidir, inançtır.
Yüreğinde sema vecde gelir.
Melekler onun gönül yoldaşıdır.
Yarim: önündeyim, başım eğik sana,
Verdim bir kere söz nasıl dönerim sana,
Lakin gönül vazgeçmiyor,
nasıl anlatırım bunu sana,
Ayrılık dedin geldi fermanın,
Sana sözüm yok kaderimedir isyanım,
seni gönlümle başbaşa bıraktım çaresizim…
Baktım herkes gidiyor kendi yoluna…
Yok mu yoldaş olacak bu kuluna,
Söz dedik yoksa geldik mi yolun sonuna…
Yar olmadan devam edilmez ki,
bu hayat yoluna…
Kıyametler kopacak,
hissediyorum çok yakında…
Topladım ne varsa sana ait hatıra…
Bir zamanlar kalbime koyduğun,
umutlarıma;
Veda ediyorum sevgili yar,
sana ve her şeye, artık elveda…
Orhan ÇİMEN