Umuda…

Açtın gönül pencereni, saldın aşk ateşini ruhuma
hazırlıksız yakalandım yıldızlı parlak semalarına…

Orada daldım hülyalarına, kimi zaman da rüyalarımda …
Görüyorum ki hayal de olsan döndün güzel bir umuda,

İçinde her şeyiyle sen olan, kuruldu bir dünya
Tümüyle seni yaşadım, bana ait oldun orada…

Göklere yükselen bunca yakarış nidasıyla,
Şiirler yazıldı adına, methiyeler dizdim sana,

Hicranın göz yaşı oldu, doldu göz pınarlarıma…
Şaşkınım, unutuyorum her şeyi karşında,
hiç bir şey kalmıyor hep râm oluyorum sana.

Kayboldum, çaresizim sensizlik karanlıklarında
Dönüp bir bakar mısın arkana, nasıl bir dünya bıraktın bana…

Diz çöküyorum, aflar diliyorum kimi zaman…
Her bakışında dilim tutuluyor, titriyorum heyecandan…

Aşkla bağlandı, hüznüne sevdalandı kalbim
Sefalardayken sen, hasretinden hep derbederim

Bağladın beni kendine, prangaların ruhumda…
Yaktığın aşk ateşine, olmuyorsun küçük bir damla…

Dayanamıyorum, bakma sessizliğime,
Sensizlik kavuruyor kalbim yangın yerinde…

Yokluğun acı vermesin artık bana, bakışlarını istemem,
İncitmesin, gitsin benden çok uzaklara…

Heyecan vermesin umutsuz gülüşün
Olmasın artık hülyalarımda o ay yüzün,
Saklansın rüyalarım senden, kaybolsun hüznün…

Gönül kırgın, ruhum yorgun düştü umutsuz aşkından
Kalbim sana değil, sensiz bir umuda koşmadan,

Uzatsan da ellerini yine de çok sevdiğimi söylesem
Çıksa af namen, pişmanlıkların dudaklarından…

Ayrılık yeminleri etmişim daha sana kavuşmadan,
Çok yazık… sensiz hayat bana da artık zindan.

Orhan ÇİMEN

Bu yazı Genel kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.