Vuslat olmayınca
keder, kader
bilinenler, bilinmeyen oluyor…
Sana yazdığım mektupları okurken
hüzünle bakıyorum yaşadıklarıma;
gecelere sığmayan yalnızlığıma,
uyku tutmayan gözlerimin,
o beyhude hayal umutlarına…
Bir bakışınla asumana yayılan
kuş olup kanatlanan
sevdanın,
yürek yakan,
hüzünlendiren hikayesine…
Olmadınki derdime zerre-i miskal deva
Bakamıyorum kırıp yerle bir ettiğin, resmin olan aynalara
ruha hükmeden hükmün;
çaresiz, silinmeye yüz tutmuş…
Artık sen hiç olmayacaksın
Sen olmadan yaşanacak
hikayenin geri kalan zamanı…
Her seferinde kelimeler yer değiştirecekler
Sana ait her ne varsa
bir varmış bir yokmuş diyecekler…
Orhan Çimen