Güneşin vedaya hazırlandığı
ayın henüz başlayan mahcup kızıllığında dolunay gibi seni yaşadım…
Nefes aldığın, baktığın,
koşuşturduğun, ihtişamla yürüdüğün
kaldırım taşlarındaki izlerine bastım…
Tatlı, yumuşak ve okşayan bir serinlik vardı,
cennette seninle dolaşır gibiydim…
Bütün bu olağanüstü hisleri yaşatan varlığını düşünmek
sen cennetin meleği;
senin nurlu yüzünü görebilme
sana kavuşabilme umudu,
eskiye özlemin bütün karamsarlıklarını
bir anda mutluluğa taşıdı yeniden…
Seni düşünmek ve seni sevmek
öyle güzel ki;
Tek bir tebessümünü bir dünya hayal anlatamıyor,
bütün tasvirler aciz kalıyor,
ciltlere sığmıyorsun…
Ve görünen o ki;
şiirlerin her bir çığlığında
ruhuna koşturan aşkın yakarışları hiç bitmeyecek…
Kalbime koyduğun nâr ı beyza ateşin alevi sönmeyecek,
ışığıyla ruhuma huzur verecek …
Orhan Çimen