Berceste…

Ne alacasında
ne zifirinde karanlığın
ayrılmıyor
kuşlukta da
zihnimin bütün duraklarında
hayalin,
koşuyorlar dizelere;
kaşın, gözün
saçların, dudakların
sihirli adımların
sesindeki heyecanın…

Düşlere düşüyor ateşin;
al ötesi kırmızı
yakıyor,
ardından
yüzüne doluyor gülün asaleti
mahcup halin
goncadaki gizem
aklı alıyor
ayıramıyorum birbirinden
berceste;
ateş de Sen
gül de Sen…

Orhan Çimen

Bu yazı Genel kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.