İzin ver ne olur
çıkalım seninle hülyalı yola
dalalım uykuya rüyaların kanatlarında, başlasın
büyük özlemlerle dolu sınırsız bir dünya…
Sen içimdeki gizli denizsin,
bu denizde kopan fırtınayı
sana anlatmaya yetmiyor
çaresiz bakışıyor kelimeler…
Yenilmiş biriyim
aşkının itibarlı gölgesine sığınıyorum
pişmanım bütün söylediklerime
örselenmiş yüreğimle
dönüyorum yine sana…
Onulmaz acılarla ruhumu taçlandıran!
Aşkındır;
beni günahların, çılgınlıkların ortasında yalnız koyan,
bakıyorum gözlerine
getiremiyorum gerisini;
“Bırak ellerini
aşık ellerimin kucağına
titreyen tenlerimizle
ürpersin bütün geceler …”
Orhan Çimen