Bir akşamın getirdikleri…
Akşamdı siyahlar içinde bir gül-i rânâ
büyülü goncalar yeşermişti bakışlarında
namelere eşlik eden dudakları
davetkârdı oynaşan omuzları,
uzaktan bakışları
ışıltılı bir sevdanın kapısız zindanına çekiyordu
kelepçeler takıldı ruhuma
sihirli akşamın yıllar sürecek
esaretinden bihaber
koşmak, kalbine sokularak sığınmak istedim
serabına aşık oldum
bir kara sevdanın mahşerinde kayboldum
iman ettim aşkına
seneler oldu
isminin her hecesi kor olup yakıyor dudaklarımı
sayıklıyorum binlerce defa
her tekrarında
kuş olup kanatlanıyorum
hasretiyle kalbim bir yanardağı gibi kaynıyor
korkular içinde korkarak
bilmediğim hiç görmediğim zamanları,
derinlerde çok derinlerde bir başka dünyada yaşıyorum
mihriban sevgili
çağları değiştiriyor gülüşün
hayalin yetmiyor
düşler kuruyor
ruhumla ulaşmaya çalışıyorum
adına şiir diyorlar mısralarla yakarışın
kelimeler canlanıyor
seni tarif ediyorlar;
kaygılarım
merakım
kıskançlıklarım
duygularım
sitemler var
çılgınlıklar
ilanı aşkım
Leyla diyorum
Mecnunun oluyorum
sensizlik ne büyük yalnızlık
sokağınızda sabahlıyor
ışığınızda silueteni arıyorum
beni hüsranlarınla yarıştırıyorsun
gölgelerinle sevişiyorum
hiddetinle tanrıça yapmışım seni
gönül denen kainatta tek başına yer vermişim sana
yanma pahasına cehenneminde
o yalancı o günah gözlerinden varmak istiyorum kalbine
ruhumu yakıyorsun
yüzün sonsuzluk nuru
çağırıyorum ay ışığını
yüreğim dergah
vuslatın elem tapınağı
kapındayım, çaresiz dervişim
senden kopamıyor
seninle sonsuzlukta buluşuyorum
görmediğim çiçekleri
bilmediğim ateşleri
tutuşturuyorsun ellerime
ıstırabı koyuyorsun avuçlarıma
halim avare çok yorgunum
yanan yeşil dal gibi titriyorum
özlemin umut değil tufan oluyor
ölmeden önce ölümü yaşatıyorsun
masallar ülkesinin mihracesi
kapatma kalbimin son kapısını
gizeminle getir senli mor geceleri
bu gün bir kapı arala rüyalarıma
sönsün kalbime bıraktığın vuslat ateşi
güvercinler şefkat tebessümlerini taşısınlar ruhuma
gece karanlığı saçlarının aydınlığı doğsun dünyama…
Orhan Çimen