Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Veda şarkısı başladı, bilmiyorum hüzünlü mü? Emin değilim… Sordular; kaçıncı yılı aşkın? İki yüz, yıl gibi geldi bana beyhude halini yaşadım ölesiye yorgunum… Ne kadar basitmiş meğer süpürüp atmak; raflara özenle konulmuş, dizilmiş yan yana binlerce heceyi, yakılmış onca sevda … Okumaya devam et →

Yağmur durmuyor gökyüzü delinmiş nasıl yakalandım aniden iliklerime işledi, sığınacak yer yok, şiddeti gittikçe artıyor, kapanıyor hava gri tonlar siyaha dönüyor, yerle birleşecek sanki bulutlar, gök gürültüsü, şimşekler bir anda kızıla boyuyor… Etraf bir korku çukuruna döndü batıp çıkıyorum, bastığım … Okumaya devam et →

Otağlar gökyüzüne kurulmuş, Senden önce başlamış şenlikler… Burcunun etrafını sarmış diğer bütün burçlar konuşuyorlar fısıltıyla belli ki kıskanıyorlar; “başında tacıyla bir prenses teşrif edecek” diyorlar… Her yerde beyaz kanatlı melekler… Koşuşuyor heyecanla titriyor meraktan periler… Mavi girmiş lilanın koynuna hava … Okumaya devam et →

Yarattığın rüzgârlar Seni bırakmıyor hep arkandalar… Akşam lodosu keşişleme esiyor… Bir sesle çığ gibi akıp geliyor kaba rüzgârlar, sanki çok acelesi var… Artık istemesen de kapıya dayanıyorlar… Yürüsen o senden hızlı, sığınsan bir koruya senden önce koşuyor oraya heyecan artık … Okumaya devam et →

Seni öyle sevdim ki bir ömür kısa geldi bitiremedim anlatmakla sevgimi… Her terk ettiğimde isyanlarım sevgim kadar büyüktü her isyanım Seni daha da büyüttü, bağlılık yeminleriyle hep geriye, hep Sana döndürdü… Kaybetme korkularım nefesim oldu ayrılıkların öyle ağır geldi ki; … Okumaya devam et →