Yazar arşivleri: Orhan Çimen

Bilmiyorum bana ne oldu, bütün zamanlara sen dedim, yelkovanı akrebi saatlerin Tir-i Müjgânın oldu… Titriyor beklerken yüreğim seni her göz kırpışında bakışların saadet anlarımın efendisi… Tebessümün çaresizliğimin umudu, biçare kıldın üstünüm diyen burcumu, süpürüp attın bendeki gururu… Bir elim saçlarımda … Okumaya devam et →

Tiyatro sahnesi kurulmuş sanki sessiz oynanıyor bütün oyunlar… Anlattıklarını anlamıyorum iyi bir şey mi söylüyorsun? Öyle kırılgan, alıngan oldu ki kalbim, şaşkın bakıyorum… Bir peri uysallığı var üzerinde çok alışkın değilim sendeki bu yüze… Yazdığın senaryonun kimler neresinde? Ezberimde değil … Okumaya devam et →

Her kelimesinde bağlılığımın; bir yakarışını, yakarıştaki umutsuzluğumu, yorgun nefesimin inlemesini, sessiz çığlıklarımı sonsuzlukla birleştirip, kıyamete taşıyor; Sana dair bütün hayallerimi şiirler… İçinden hiç çıkamayacağım derin bir anaforda, kasırgadır yaşadıklarım… Uykular sayıklamalarla hep bölünür, Sana sesleniştir; uyandığımda dudaklarımdan dökülenler… Kimi zaman … Okumaya devam et →

Saygısını ruhuma zincir yaptığım, hayallerimin inci tanesi… Gecelerimi hasretiyle süslediğim, kokusunu efsaneleştirdiğim, baharın ılık nefesi… Uğruna kıyamet yeminleri ettiğim, ismini dudaklarımdan düşürmediğim, rüyalarımın bitmeyen misafiri… Hüznüne gönlümü adadığım, dokunduğum her tende aradığım uykularımda sayıkladığım sevda perisi… Karanlıklara esir eden varlığına … Okumaya devam et →

Öyle mahzunum ki, sevincini yanında yaşayamıyorum… Gözlerindeki ışık ne olurdu bana biraz dönmüş olsaydı; mum değil kandil ışığı belki de daha azı… Gölgesinin küçücük bir damlası yeterdi bana sevincinin… Atacağın kahkahalardan minicik bir tebessümün düşseydi, dudaklarıma… Geç vakitlere kadar keyfini … Okumaya devam et →