Bilmiyorum bana ne oldu,
bütün zamanlara sen dedim,
yelkovanı akrebi saatlerin
Tir-i Müjgânın oldu…
Titriyor beklerken yüreğim seni
her göz kırpışında bakışların
saadet anlarımın efendisi…
Tebessümün çaresizliğimin umudu,
biçare kıldın üstünüm diyen burcumu,
süpürüp attın bendeki gururu…
Bir elim saçlarımda
bir elim kadeh olmuş sende,
bin pişmanlık fayda etmiyor
değil Gül demeti
oluyor dikenleri…
Her yudumunda dudaklarınla buluşuyor
dudaklarım her temasta,
başım dönüyor dergahında
vecde geliyor gönlüm
her karşımda duruşunda…
Eğiliyorum sen afitaba
bitmiyor isyanım uzak duruşuna…
Ne olurdu yakın olsaydın
bunca yüz sürüşüme
küçücük bir umut kapısına…
Dönüyorum Pîr’ime
af af desem de
ateş olup yanıyorum,
saklansan da ayrılmıyor gözlerim
hep raks eden güzel bedeninde…
Orhan ÇİMEN